donderdag 26 april 2018

Geweldig...

Door Tjalling van den Bosch

Afgelopen zaterdag (21 april 2018) ben ik, samen met twee heuse cultuursnuivers, afgereisd naar Assen, om daar aanwezig te zijn bij de boekpresentatie van Hans van der Nap (geboren 1948).
Na bijna 25 jaar heeft Van der Nap zijn speurtocht naar 'dammen in Groningen en Drenthe' afgerond en vorm gegeven in het boek Dammen als cultureel erfgoed, met als ondertitel een kleurrijk beeld van damspelers in Groningen en Drenthe uit heden en verleden.
Het is eigenlijk niet één boek, maar een cassette in twee banden; twee boeken dus, om het vooral hanteerbaar te houden, want in totaal zijn het maar liefst 733 pagina's geworden!

Vaak zijn officiële dam aangelegenheden wat sjofel, wat 'doe maar gewoon (saai), dan doe je al gek genoeg'; de boekpresentatie in Assen stond daar haaks op, het was bijna 'niet des dammers'. Kortom, uw penneleur heeft zijn hart opgehaald!
Plaats van handeling was Warenhuis Vanderveen (jazeker, 'aan elkaar' geschreven; op z'n Amerikaans dus) en dat is niet zo maar een warenhuis; nee, het is één van de grootste van ons land.

In 1897 zette Bareld van der Veen (met zijn vrouw Antje Oldenburger) de eerste voorzichtige stapjes op het pad, dat zou leiden tot wat het nu is; 'alles onder één dak', in de hoofdstad van Drenthe. Op de vijfde etage is de Bunningzaal, welke normaliter dienst doet als kunstatelier en kunstuitleen!
Het warenhuis heeft wat met dammen (en ook schaken); door de jaren heen zijn er onnoemelijk veel simultaans gehouden, van Koeperman tot Boomstra!

Boekpresentatie . . .

Voor de uitreiking van het eerste exemplaar van het boek van Van der Nap, was de Bunningzaal helemaal leeggehaald (3.000 kunstvoorwerpen moesten tijdelijk elders worden gestald!) en ingericht voor een damevenement dat zijn weerga niet kent. Aan de muren hingen nu schilderijen van dam-kunstenaars als Buurke en de De Witt ("dus Siep, die mooie schilderijen zijn van De Witt" - ik kon het niet laten! - sorry Siep -), verder draaide er tijdens de ontvangst een fotocarrousel met foto's van dammers.
Vaak moesten de aanwezigen heel creatief denken, om foto's van 50 jaar geleden te herleiden tot de 'iets ouderen' van nu (die vaak in de zaal zaten!). Kortom, iedereen 'zat er direct goed in'. 

Sommige dingen zijn in de damwereld onvermijdelijk; zo was Dollekamp ceremoniemeester (grapje Bert!) en hij gaf als eerste het woord aan gastheer Nico Vanderveen. Deze nazaat van de oprichter van het warenhuis vertelde op een aanstekelijke manier over de relatie van zijn bedrijf en het dammen, zo diste hij verhalen op over Koeperman, Sijbrands, Wiersma, Van der Wal en vele anderen.

Het was een mooie inleiding naar de volgende spreker; Hans van der Nap kreeg het woord en besprak The making of . . .  (het boek).
De voormalig onderwijzer nam ons mee in zijn bijna 25-jarige speurtocht naar het hoe en waarom in de Groningse en Drentse damwereld; dat werd natuurlijk een langdurige aangelegenheid, het leek wel of hij een wetenschappelijke scriptie moest verdedigen (en dat was het misschien ook wel!).
Eén ding werd de (240!!) toehoorders duidelijk; Van der Nap heeft monnikenwerk verricht!
Ook vertelde Van der Nap over het daadwerkelijk drukken van het boek; het mocht blijkbaar wat kosten, want het boek is niet gelijmd, maar echt ingenaaid. Ook het formaat is niet alledaags (A4+, dus iets groter dan normaal printpapier); kortom een boek  dat niet, na intensief gebruik uit elkaar valt (zoals bij gelijmde exemplaren) en de 'harde' omslag zorgt ervoor dat de boeken 'tegen een stootje kunnen'.
Vervolgens reikte de schrijver het eerste exemplaar uit aan onze jongste wereldkampioen Roel Boomstra; de laatste woonde in Drenthe en woont thans in (de stad) Groningen, dus was hij de aangewezen persoon om het boek als eerste in ontvangst te nemen.
In zijn dankwoord gaf Boomstra aan dat hij verguld was, dat hij de eerste mocht zijn.

Na de pauze . . . 

Na een korte onderbreking, kreeg een aantal dichters het woord; zij vertolkten hun creaties op een onderhoudende en humoristische manier.
De middag werd afgesloten door cabaretier (en dammer) Lambert-Jan Koops; het is altijd een lastige opgave om na zo'n enerverende middag, te moeten afsluiten. Zorgvuldig ingeluid door Johan Kraijenbrink, slaagde Koops met verve; ondertussen was de boekverkoop begonnen.
De 733 pagina's gebonden in 2 banden, samen in een cassette voor slechts 45 euro!! Vijfentwintig jaar monnikenwerk voor zo'n prijs; kom op dammers, 'maak die man los'.
U kunt het levenswerk van Hans van der Nap bestellen via: hvdnap@home.nl of telefonisch op nummer: 0592-291346.
Toen we gedrieën , na nog een kort orgastisch genoegen (één consumptie), weer in de auto zaten (rond half vijf), waren we het er over eens.
Het was in één woord: Geweldig . . .! 

donderdag 19 april 2018

Wat opvalt...

Door Tjalling van den Bosch

Het Nederlands Kampioenschap Dammen Algemeen 2018 is ten einde (van harte Alexander) en het moet nog even bezinken, daarom maar even wat (min of meer) opvallende zaken.
Ten eerste is dat het Open Flevoland  World Cup Tournament (van 18 t.e.m. 24 juni aanstaande). De organisatie van het damtoernooi is in handen van Stichting Aan Zet (of is het Stichting Aanzet?) en, zoals u waarschijnlijk wel weet, is alles wat deze rechtspersoon zonder winstoogmerk aanpakt voorzien van een charme en grandeur welke zijns gelijke in de damwereld niet kent.
Ook nu is de locatie van het toernooi (Wapen van Ens - te Ens) weer top (goede speelzaal, fantastische catering en voldoende - gratis - parkeergelegenheid) en mede daardoor heeft de internationale dambond (F.M.J.D.) het toernooi met maar liefst drie sterren gecodeerd.

Nu zeggen 'die sterren' de liefhebbers niet zoveel; het is meer voor topgrootmeesters, die daardoor punten kunnen vergaren, waarmee ze zich kunnen plaatsen voor de (financieel) zeer aantrekkelijke World Cup-finale.Vooral veel buitenlandse topgrootmeesters staan op de voorlopige deelnemerslijst.
Wat opvalt (in ieder geval bij schrijver dezes) is het feit, dat het niet storm loopt met damliefhebbers(!); je zou toch zeggen dat een toernooi van Stichting Aan Zet, zich op voorhand kan verheugen op een grote greep uit de zomerse damkaravaan!
Wat mij betreft valt dat, met op dit moment nog niet eens 30 eerzame titel-lozen (van de ruim 60 deelnemers), tegen. Nu is het van dammers bekend dat ze soms lang nadenken, voordat ze actie ondernemen, maar ik vind dat de mannen van Stichting Aan Zet toch wel wat meer deelnemers verdienen.
Zo heeft het traditionele damtoernooi in Salou (van 20 t.e.m. 28 mei aanstaande) zo'n 150 dammers op de voorlopige deelnemerslijst staan, met zo'n 100 dammers zonder dam-titel! Dus, wanneer u (damliefhebber) zin hebt in een mooi, groots opgezet (Nederlands) toernooi, aarzel dan niet langer en geef u op.

Toch even . . . 

We laten het 'bezinken van het NK' toch even voor wat het is. Op Toernooibase Dammen las ik dat enkele kenners tot de conclusie kwamen, dat Ron Heusdens geen twee rondes op één dag kan spelen.
Persoonlijk vind ik dat wat overdreven; inderdaad verloor Heusdens beide keren de tweede partij op een dag dat er twee rondes op het programma stonden, maar het ligt wat mij betreft wat genuanceerder. In eerdere toernooien liet Heusdens zien dat hij wel degelijk goed kan omgaan met het fenomeen van twee partijen op één dag; zo speelde Heusdens een jaar geleden (op het NK op Urk) op de eerste dag van een dubbele ronde remise tegen Baliakin en won hij de tweede partij van Van Berkel.
Tijdens het NK in Harlingen echter, trof Heusdens het niet; hij moest het eerst opnemen tegen Ramdien, waarvan hij absoluut wilde winnen. Dat gebeurde ook, zij het na een lange uitputtende strijd; daarna moest Heusdens het opnemen tegen niemand minder dan Boomstra.

De laatste had het in de ochtenduren (eerste partij van de dag) opgenomen tegen Baliakin en dat was (na een overigens weldadige opening) vrij snel in een puntendeling geëindigd. Met andere woorden, Boomstra begon aanmerkelijk fitter aan het treffen dan Heusdens. Boomstra won dan ook de partij; opvallend was dat Boomstra op een gegeven ogenblik wel erg gemakkelijk 'door de lange vleugel' van Heusdens liep.

Op de laatste dag van het toernooi stond er wederom een dubbele ronde op het programma; Heusdens hield in de ochtendronde Van IJzendoorn op een puntendeling, maar in de tweede partij van de dag (laatste van het toernooi) liet Heusdens de teugels tegen Kalis wat vieren en dat kwam hem op een nieuwe nederlaag (zijn tweede van het toernooi) te staan.
Ook hier was het opvallend dat ook Kalis op een gegeven ogenblik probleemloos 'door de lange vleugel' van Heusdens liep. Het zat Ron juist op dagen van de dubbele ronde niet mee, maar om nu te stellen dat hij niet kan omgaan met twee ronden op één dag is misschien wel iets te veel van het goede!

Dat was 'Wat opvalt'; aankomende zaterdag (21 april) is er in Assen de presentatie van het boek Dammen als cultureel erfgoed van Hans van der Nap. Er staat heel wat op het programma (dat om 13.00 uur begint), met o.a. damkunstenaars(?), dichters en een optreden van cabaretier Lambert Jan Koops.
Ik geloof dat u wel een uitnodiging moet krijgen om erbij aanwezig te kunnen zijn.

dinsdag 10 april 2018

Rococo...

Door Tjalling van den Bosch

Afgelopen woensdag (4 april) barstte in Harlingen de strijd om het Nederlands
Kampioenschap Dammen Algemeen 2018 los.
Vandaag (zondag 7 april) staat de enige rustdag gepland en dus kunnen kenners en liefhebbers, in alle rust, de partijen uit eerste vijf ronden eens rustig gaan bekijken.

Plaats van handeling van het NK is het stadhuis in de aloude Friese havenstad; het onderkomen van de burgemeester is gebouwd in het jaar 1730 door een zekere Hendrik Jacobs Norel (althans dat was de architect!).
Kenners weten de argeloze toeristen te vertellen dat het is gebouwd in de Lodewijk XIV-stijl. Hoe het ook zij, het is in ieder geval een prachtig monument.
Ook het interieur is voor een groot gedeelte (qua stijl) uit de tijd dat het gebouwd is; zo kunnen we de atleten (de dammers dus) zien zitten op stoelen uit een Europese stijl van halverwege de 18de eeuw, het zogenaamde rococo. 
Martijn van IJzendoorn (Foto: S. Nagel)

Het zijn prachtige stoelen; of ze 'goed zitten' weten we natuurlijk niet, want we mogen de speelzaal dan wel bezoeken, maar het speelveld betreden is er (terecht) niet bij. Een gerieflijke stoel is natuurlijk onontbeerlijk, want de strijders op de 100-velden zitten toch al gauw zo'n vier uur achter het bord (vaak langer - en tijdens de vermaledijde 'dubbele ronde' dus al gauw meer dan 8 uur! -).

De tafels lijken wat 'aan de lage kant' en dat is niet helemaal een comfortabele hoogte, maar goed, op de foto's is het wel een prachtig gezicht; 21st century meets the 18th century! De tafels stammen trouwens (op z'n minst) uit de 19de eeuw (niet eerder), want de deklaag (bovenkant) is van machinaal gezaagd fineer; zoals u waarschijnlijk wel weet kwam de productie van machinaal gezaagd fineer pas in het begin van de twintigste eeuw echt op gang.

Let's rock . . .

De eerste ronde deed ons enige schrik om het hart slaan(!); alle excuses om de strijd te ontlopen (groot ratingverschil / eerste ronde, niet direct een nederlaag / laat de tegenstander 'het spel' maar maken) werden uit de kast gehaald, maar gelukkig was er na dat voorzichtige begin veel vuurwerk op de borden te zien.
Een eerzame puntendeling is natuurlijk geen probleem, maar laat het geen bloedeloze strijd zijn. Zoals drie weken geleden al schreven in het epistel Bedrog van Gijon: No play, no game, no sport! (vrij vertaald: Geen strijd, geen wedstrijd, geen sport!). 

Gelukkig konden de liefhebbers hun hart ophalen tijdens de rondes twee tot en met vijf; er was veel strijd en daardoor ook veel prachtige en vooral spannende partijen.
Het was een ware battle of the brains, met alle bijbehorende lichaamstaal (het non-verbale)!
Als iemand naar eigen inzicht een goede stand op het bord had, dan zag je zo iemand zich 'groot maken' (ellebogen stevig op de tafel en de schouders breed makend). Ook viel er te ontdekken dat iemand op een bepaald moment desinteresse voorwendde, terwijl zijn stand op het bord best wel spannend was; ook het onverschillig lurken aan een flesje frisdrank (dat wel natuurlijk), terwijl de tegenstander een moeilijke beslissing moet nemen.
Ach, veel van dat alles kunt u terugvinden op YouTube; de strijdlust is vooralsnog groot.
Eén van de deelnemers heeft volgens een persbericht gezegd (ten aanzien van de strijdlust der combattanten): "Het lijkt wel of die Friezen iets in het drinkwater hebben gedaan"! 

We gaan het zien de komende vijf dagen. Voor de duidelijkheid; de laatste ronde is aanstaande vrijdag (13 april), trouwens de voorlaatste ronde ook! Samen met een mogelijke barrage is een goede planning van het tijdsstip van de sluitingsceremonie dan ook niet mogelijk!



woensdag 4 april 2018

Natte...

 Door Tjalling van den Bosch

Mijn buurvrouw heeft een natte poes. Nee, geen vrees, uw penneleur heeft zich niet de stijl van de zeer productieve Belgische schrijver Herman Brusselmans aangemeten. Het zit namelijk zo: Terwijl ik zojuist, op deze Paasmaandag (2018), peinzend uit het raam van mijn mancave keek, zag ik het arme beestje kleddernat voorbij lopen.
Herman Brusselmans
Ik geloof niet dat het poesje dacht (geheel in deze tijdgeest - Pasen -) dat het over water kon lopen, waarschijnlijker is het, dat de stumper dacht dat het over eendenkroos kon lopen; een gedeelte van de groene drab hing tenminste nog als een soort lauwerkrans om haar nek.
De poes wacht zo meteen een koude douche, of zou de buurvrouw, geheel volgens de heden ten dage geldende diervriendelijkheid, een lauwere variant voor haar in petto hebben.
Na het bovenstaande tot u te hebben genomen, vraagt u zich hoogstwaarschijnlijk af, waarom uw penneleur peinzend uit het raam keek.

NK Dammen Algemeen . . . 

Nou, dat zit zo; aanstaande woensdag (4 april 2018) begint het Nederlands Kampioenschap Dammen Algemeen; in de Friese Havenstad Harlingen. Nu zitten er in die laatste drie woorden direct al bepaalde gevoeligheden en dan met name dat woordje 'Friese'!
'Echte Harlingers' voelen zich alles behalve Fries. Harlingen kreeg reeds in het jaar 1234 stadsrechten en is daarmee ouder dan bijvoorbeeld Amsterdam.
Het (Friese) 'achterland' was in de tijd niet veel meer dan een zompige toestand, waar mensen probeerden een leven op te bouwen door voorhogingen op te werpen (terpen); van een gestructureerde samenleving was daar toen nog lang geen sprake.
In Harlingen was daar toen al wel sprake van en in de daarop volgende jaren ontwikkelde de stad zich als een waar handelscentrum, waar schepen aan- en afvoeren. De handel, voornamelijk met Scandinavië, de Baltische Staten en het Verenigd Koninkrijk, zorgde er voor dat Harlingen 'leefde'.
Later zou 'dat Friese achterland' zich ook ontwikkelen en werden steden als Franeker en Leeuwarden steeds belangrijker; daardoor verloor Harlingen enigszins haar status, althans zo voelde het voor haar inwoners.
Franeker kreeg in 1585 een universiteit (welke door Napoleon in 1811 weer werd gesloten!) en Leeuwarden schopte het zowaar tot hoofdstad van Friesland. Die ontwikkeling zette kwaad bloed bij de Harlingers; ze zagen dat hun stad niet langer de eerste viool speelde.
Daarin ligt ook de grondslag dat de Harlingers zich niet verbonden voelen met Friesland; eigenlijk
is de rest van de provincie nog steeds afhankelijk van Harlingen (vinden de Harlingers: "Wanneer wij hier de sluizen open zetten, heeft de rest van Friesland natte voeten" - daar is weer een relatie met het opmerkelijke begin van dit epistel! -).
Harlingers voelen zich meer een voorstad van Londen (vanwege de vroege handelsrelatie met de Engelse hoofdstad), dan een 'Friese havenstad'! Echte Harlingers zijn ook de Friese taal niet machtig; ze hebben een eigen taal en zijn eigenlijk in alles anders dan de rest van de provincie.

Strijd op het dambord . . . 

Aanstaande woensdag (4 april) start dus het NK Dammen Algemeen in het gemeentehuis van Harlingen.
Het zal ongetwijfeld een spannende strijd worden en hopelijk spelen de deelnemers met durf, vuur en passie (zoals het eigenlijk hoort). Geen voorzichtig geschuif, geen partijen die na 40 wederzijdse zetten in een bloedeloze puntendeling eindigen; nee, wij (dam-supporters) zitten te wachten op hartverwarmende confrontaties op de honderd velden!
Een jaar geleden schreef ik op de site van het NK Dammen Algemeen op Urk, dat de uitspraak "deelnemen is belangrijker dan winnen", niet van Pierre de Coubertin is! De uitspraak die de Franse baron wel deed was (vrij vertaald): "Het belangrijkste in het leven is niet de triomf, maar de strijd; het essentiële is niet de overwinning, maar om goed te hebben gestreden"! 

Dus deelnemers aan het NK Dammen Algemeen, zorg ervoor dat u niet kopje onder gaat (alleen maar nat wordt!), maar zorg dat u partijen nalaat, waar nog lang over gesproken en geschreven gaat worden . . .!

donderdag 29 maart 2018

Zo zie je maar...

Door Tjalling van den Bosch

Je hoort soms zeggen dat je "de geschiedenis moeten kennen, om het heden
te kunnen begrijpen"; nou, dat gaat in ieder geval mooi niet op voor het
Nederlands Kampioenschap Dammen voor Vrouwen 2018 . . .!
Zo zie je maar, dat niet elke uitkomst te voorspellen is; ook al begrijp je de
geschiedenis nog zo goed!

Het NK Dammen voor Vrouwen vond afgelopen week traditiegetrouw plaats
in het Zeeuwse Zoutelande.
De organisatie (Stichting Damevenementen Zeeland) had het ook dit jaar
weer voortreffelijk voorelkaar (complimenten).
Ook al een traditie is de plaats van handeling, het Beach Hotel; dus zou je
zeggen, dat de geschiedenis zich herhaalt!

Heel anders . . . 

De wedstrijd zelf echter liet echter zien, dat het nabije verleden weinig tot
geen invloed uitoefende!
Al heel wat jaartjes wordt de vrouwen-editie van het NK Dammen beslist,
doordat de uiteindelijke winnares twee (hooguit drie) partijen wint, de rest
van de partijen eindigen dan in een puntendeling.
De winnares kreeg de afgelopen jaren de titel vaak toegeschoven op basis
van één enkele 'voordeel-remise'!
Hoe anders was dat dit jaar.

Vanaf acquit scoorde Heike Verheul als een tierelier; pas na drie overwinningen
op rij moest ze genoegen nemen met een puntendeling (tegen de eveneens vlot
scorende Laura Timmerman).
De dritte im Bunde (die goed scoorde), Ester van Muijen, begon met een verliespartij (tegen Verheul), pakte in de tweede ronde haar eerste puntje (tegen Vitalia Doumesh), maar ging daarna als een stoomwals over alles en iedereen heen (vier overwinningen op rij!).
Titelverdedigster Doumesh kwam moeilijk op gang en doordat ze in de vijfde ronde, in een remisestand, blunderde tegen Timmerman, kon ze de Nederlandse titel van 2018 op haar buik schrijven.
Doordat Timmerman in de zesde ronde eveneens tegen een nederlaag aanliep (tegen Van Muijen), kwam het aan op de allesbeslissende zevende en laatste ronde! Voor het eerst sinds mensenheugenis (maar die is kort), wordt het NK voor vrouwen dus niet beslist op 'plusjes'; wat heet, tijdens de eerste zes ronden werd en geen één enkele plus- of min-remise gescoord!

Verheul ging na 6 ronden aan de leiding met een formidabele score van 10 uit 6 (4-2-0). Je zou zeggen, ruim voldoende voor een goede nachtrust voor de leidster van het tussenklassement; nou nee dus!
Ten eerste kreeg Verheul de laatste ronde een zware kluif te verhapstukken (Doumesh) én . . .nummer twee van het tussenklassement Van Muijen, die dus na een aarzelend begin alles naar haar hand leek te zetten, 'stond' op slechts één punt (9 uit 6, 4-1-1) én moest alleen nog tegen de nog puntloze Nicole Schouten.

Spotlights on . . . 

Zoutelande, 24 maart 2018, 10.00 uur: Helpers weg, laatste ronde . . ..Verheul liet deze laatste ronde zien dat ze over een leeuwenhart beschikt; ze zocht 'vanaf den eersten stoot' de spanningen (op het bord) op en viel aan waar ze maar kon. Nu is haar tegenstander, (de aftredende kampioene) Doumesh, niet een katje, dat je zonder handschoenen kunt aanpakken en dus werd het een strijd met 'alles d'r op en d'r an' . . .!  
Toen Verheul, onder tijdsdruk, haar kansen niet optimaal waarnam, wist Doumesh de remise te bewerkstelligen; toch ging de strijd lang door, omdat Verheul nog trachtte een 'plusje' te scoren (en daarmee de titel binnen te halen).  
Maar ja, in zo'n geval blijkt het speeltempo (80'+ 1') in het voordeel voor 'de onderliggende partij' te werken en dus werd het uiteindelijk een 'gewone' puntendeling. Nicole Schouten bleek, ondanks goede tegenstand, niet in staat om de 'Sturm und Drang' van Van Muijen te stoppen.
Door die resultaten eindigden Verheul en Van Muijen op een gedeelde eerste plaats en werd er aansluitend een beslissing geforceerd. 

Barrage . . . 

Tijdens de barrage (met versneld tempo) gebeurde er van alles; natuurlijk zaten de beide combattanten vol met stress en adrenaline, maar je moest erbij zijn om alles op waarde te kunnen schatten! 
Zo werd één van de aanwezigen tijdens de eerste barrage-partij onwel en moest de partij worden stil gelegd!!! 
Gelukkig viel het allemaal mee, maar de consternatie was natuurlijk enorm én moesten beide speelsters ook met die situatie omgaan (in alle zenuwen en stress)! Uiteindelijk kwamen de dames in de eerste verlenging een gelijkwaardige puntendeling overeen. 

Tijdens de tweede barrage-partij viel reeds na vier zetten de live-verbinding uit; blijkbaar was de halve wereld geïnteresseerd in de afloop (in ieder geval kon 'de computer' het niet meer aan! 
Wel bleek er via een mobiele telefoon nog een verbinding in omloop, waardoor je de twee dames volop in beeld kreeg (en gelukkig ook de stand op het bord - grote dank aan de cameraman/vrouw -). 
Het bleek dat tijdens de barrage nog steeds 'de voordeel-remise' een rol speelde; raar, om tijdens partijen met een versneld tempo, ook dat nog eens te laten meespelen. 
Maar goed, dat wisten de speelsters van te voren; net als het niet mee laten tellen van 'het onderlinge resultaat' in de finale zelf (voordeel voor Verheul), of het laten meetellen van 'de meeste overwinningen' (voordeel voor Van Muijen); allemaal regels trouwens waar je als rechtgeaard sportliefhebber je vraagtekens bij mag zeggen! 
Maar goed, dat terzijde; de tweede barrage-partij bracht uiteindelijk de beslissing. In een 'drie om drie', onder de enorm intense spanning, wist Verheul haar tegenstandster (en vriendin) Van Muijen in de tang te krijgen. 

Het verdict . . .

Nadat de kruitdampen waren opgetrokken, was daar het scorebord: 1. en kampioen van Nederland: Heike Verheul; 2. Ester van Muijen 
Ook om de derde (en vierde) plaats was een barrage nodig; daarin toonde Vitalia Doumesh  zich de sterkste ten koste van Laura Timmerman, voor wie het toernooi eigenlijk twee ronden te lang duurde. 
Doumesh kwam eigenijk nooit lekker in het toernooi te zitten en voor Timmerman was het sneu, dat ze op het laatste moment nog van het podium kieperde, want ze was toch één van de smaakmaaksters van het toernooi. 

Kortom 'Zoutelande 2018' was een toernooi zoals dat nog nooit eerder is voorgekomen; waar in het verleden telkens de 'plus- en min'-remises bepaalden wie zich kampioen mocht noemen, kon er tijdens dit toernooi niet één voordeel-remise worden genoteerd!
Door de strijd en passie waarmee de dames elkaar bestreden, mag je gerust spreken van een uniek dam-spektakel aan de mooie Zeeuwse Riviera. 

Laat het een les zijn voor het NK Dammen Algemeen, dat volgende week woensdag (4 april)  te Harlingen losbarst . . .! 

donderdag 22 maart 2018

Flugskowe (6)

Door Rein van der Pal

Dinsdagavond zat ik bij een lezing van geschiedschrijfster Jolande Withuis. Zij vertelde over het boek 'Raadselvader' waarin zij haar verhouding tot haar vader Berry Withuis beschrijft. Withuis was overtuigd communist, lid van de CPN en werkte voor De Waarheid. Toen er bij die krant bezuinigd moest worden door de sterk verminderde populariteit van het communisme na de Russische inval in Hongarije (1956), was hij genoodzaakt op een andere manier aan de kost te komen. 
Hij werd schaakjournalist en organiseerde toernooien. Ontbrak er een toernooi op de agenda dan besloot Withuis zelf het ontbrekende toernooi uit de grond te stampen, om er vervolgens over te kunnen schrijven. Er moest tenslotte brood op de plank komen. Voor de grootmeesters organiseerde hij talloze simultaantournees. Dat was voor broodschakers een aardige bron van inkomsten en voor schaakverenigingen een enorme stimulans.

Productief

De damwereld heeft z'n eigen Berry Withuis in de persoon van Tjalling van den Bosch. Afgelopen zaterdag organiseerde hij alweer voor de zesde keer het best bewaarde geheim van de internationale damkalender: It Houtjse Flugskowe Internasjonaal. De vaste penneleur van de Huizumer Highlights rust niet op zijn lauweren en produceerde inmiddels ver over de 300 columns voor dit blog. 
Tijdens het afgelopen NK op Urk mocht hij de dagelijkse verslaggeving voor zijn rekening nemen. IJsbrand Haven, de voorzitter van de Stichting Aanzet, heeft Tjalling alweer vastgelegd voor het Open Kampioenschap van Flevoland dat van 18 t/m 24 juni in Ens wordt gespeeld. Een rol bij het Fryslân Open 2018 in Harlingen, opperstalspreekmeester bij het Hepie Koelstra Rapid Damtoernooi toernooi in Zwaagwesteinde, organisator van het toernooi in Salou, een simultaantje hier, een lezinkje daar, de voormalig sterkste man draait zijn hand nergens voor om.

Internationaal tintje


Tijdens de openingsspeech van de toernooidirecteur werd het duidelijk dat de heer W. Martin, spelend onder de Engelse vlag, van de deelnemerslijst moest worden gehaald. De geëmotioneerde spreker gaf te kennen dat de heer Martin niet door de last minute fitness test, die hij zichzelf op de vroege zaterdagochtend had opgelegd, was gekomen. Het was een soort peppie-en-kokkie-bacterie (of was het een syndroom?) die de heer Martin aan de kant hield. Tot overmaat van ramp betekende dit ook dat mevrouw Martin niet aanwezig zou zijn; zij vertegenwoordigt jaarlijks de commissie die de mooiste combinatie van de dag aanwijst. Deze prijs kwam dit jaar dan ook te vervallen. In een eerder stadium gaf titelverdediger Heike Verheul aan dat het toernooi niet paste in haar voorbereidingen op het NK vrouwen in Zoutelande.
Verder was er niets dan vreugde; de uitnodigingscommissie had weer voor een deelnemersveld van de buitencategorie gezorgd.

Wereldkampioen


T. v.d. Bosch en F. Tiemensma
Een van de opvallendste  deelnemers in het Friese Haagje was Foeke Tiemensma. Enkele jaren geleden heeft hij het spel op de honderd velden -min of meer- de rug toegekeerd, al speelt hij zo nu en dan nog wel een een individueel toernooi. Zijn voorkeur gaat op dit moment uit naar het Fries dammen, in welke discipline hij provinciaal kampioen is geworden en zelfs wereldkampioen in Frysk! (5 tegen 5); een titel die hij dit jaar in het Open NK Fries Dammen in Harlingen veroverde. 
Foeke liet zien het spelletje nog niet verleerd te zijn en ging aan de haal met de cup met de grote oren. Een definitieve terugkeer in ons damwereldje zou ondergetekende op prijs stellen.

Door de afzegging van Martin moest Van den Bosch zichzelf op het laatste moment aan het deelnemersveld toevoegen om op een even aantal spelers uit te komen. Een driedubbele functie derhalve; naast organisator en arbiter dus ook nog speler. Ik zag hoe witspeler Van den Bosch vrijwel achteloos de volgende combinatie uitvoerde na 1...23-28? 2.34-29 28x48 2.29-23 18x29 3.30-24!! 29x20 4.38-32 27x38 5.42x33 48x31 6.36x09 14x03 7.25x05 W+. De charme zit hem natuurlijk in de derde zet van de combinatie.

De overige prijzen gingen naar Jan Terpstra, Aize Plantinga, Piet Dijkstra, Tjipke Smedinga, IJsbrand Haven, Hans van Dijk, Kerst Hoekstra en Peter Pippel. De rest van de aanwezigen bleven dit jaar met lege handen achter, maar zij krijgen ongetwijfeld volgend jaar weer een kans.
Wel werd de uitbater, de heer Tom Mulder, nog eventjes in de bloemetjes gezet. Alweer voor de zesde keer konden wij van zijn gastvrijheid gebruik maken. Ook mevrouw Mulder kreeg een fraai aandenken; achter elke succesvolle man staat een sterke vrouw.



donderdag 15 maart 2018

Het bedrog....

 Door Tjalling van den Bosch

Ik neem u deze keer, beste lezers en lezeressen, mee in de historie
van het wereldkampioenschap voetbal, om precies te zijn naar de
editie van 1982 (in Spanje).

Algerije kende een fantastische start in de (eerste) groepsfase, door
in de eerste de beste wedstrijd, onder leiding van de fantastische
voetballer Rabah Madjer, met 2-1 te winnen van (toen nog)
West-Duitsland.
Die Madjer kennen we in Europa misschien nog wel beter vanwege
zijn flamboyante 'hakje' in de finale van de Europa Cup 1 (1987) tegen
Bayern Munchen, waardoor de 1-0 voorsprong voor de club uit
Beieren ongedaan werd gemaakt. 
Door een doelpunt in de 80ste minuut van invaller Juary (1-2) gingen
de Portugezen toen zowaar met 'de cup met de grote oren' aan de
haal.

WK 1982 . . .

Maar goed, terug naar het WK van 1982; nadat Algerije de eerste
wedstrijd had gewonnen, ging het in de tweede ronde tegen
Oostenrijk mis (0-2 verlies).
De derde wedstrijd wonnen de Algerijnen met 3-2 van Chili, waardoor
de volgende ronde in het verschiet lag.
Oostenrijk had de eerste twee wedstrijden gewonnen en ging aan de
leiding; West-Duitsland had na het verlies in de eerste ronde met 4-1
gewonnen van Chili.
Onze oosterburen moesten dus winnen van Oostenrijk om de volgende
ronde te halen; de Oostenrijkers konden zich zelfs een kleine nederlaag 
permitteren om ook door te gaan.
De wedstrijden in de laatste ronde van de groepsfase werden toen
nog niet gelijktijdig gespeeld (nadien wel!!) en zo kon het gebeuren
dat West-Duistland en Oostenrijk voor het eerste fluitsignaal van
hun onderlinge treffen wisten wat Algerije had gedaan (en dus wisten
ze wat nodig was om de volgende ronde te halen!).

Gijón . . . 

Wat volgde is de geschiedenis ingegaan als: "Het Bedrog van Gijón'. 
De West-Duitsers kwamen reeds in de 10de minuut op 1-0 (door Das 
Ungeheuer, Horst Hrubesch); wat zich vervolgens afspeelde, was
een parodie op een voetbalwedstrijd!
De bal werd door beide ploegen tergend langzaam in de eigen verdediging
rondgespeeld en de tegenstander probeerde ze vooral niet te veel te storen
(niet in balbezit te komen!).
De Algerijnse voetbalfans zwaaiden op een gegeven ogenblik met bankbiljetten
ten teken van omkoping en de neutrale Spaanse fans schreeuwden:
"Fuera, Fuera (Eruit, Eruit)".
De aanwezige West-Duitse en Oostenrijkse fans reageerden besmuikt,
alhoewel het in ieder geval één Duitse fan te ver ging; hij stak zijn nationale
vlag opzichtig in brand!
De voetbal-artiesten veranderden hun script niet; tachtig minuten lang
bleef men de bal eindeloos rondtikken.
De wedstrijd eindigde dan ook in een 1-0 'overwinning' voor de West-Duitsers.
De Algerijnen dienden na afloop een officieel protest in, maar dat vond
geen gehoor en dus waren de Noord-Afrikanen uitgeschakeld.

De pers reageerde furieus; de krantenkoppen schreeuwden de volgende dag
moord en brand:
"Op deze manier wordt de voetbalsport kapot gemaakt"! 
"Wanneer de wil om te scoren verdwijnt, is het gedaan met het voetbal"! 
De Engelse krant The Guardian plaatste zelfs op de voorpagina én in
chocoladeletters: "No play, no game, no sport".
Dat was de teneur na 'Het Bedrog van Gijón' (alhoewel de stad zelf daar
natuurlijk part nog deel aan had).
Maar inderdaad, wanneer u de beelden terug ziet (YouTube), dan kunt u zich
de woede van de Algerijnen én de media(!) goed voorstellen; de vertoning
was ronduit één grote aanfluiting.
Sporten om niet te verliezen (in dit geval om niet meer te scoren) op het
hoogste niveau ontdoet elke sport van aanzien!

Oostenrijk werd in de volgende ronde uitgeschakeld, maar West-Duitsland
schopte het (natuurlijk) tot de finale, maar werd daarin verslagen door Italië
met 3-1 (misschien herinnert u zich de beelden nog van een uitzinnige
Marco Tardellie, nadat hij zijn land op 2-0 had gezet!).

Vreemd genoeg . . .

De opmerkelijke lezer (m/v) weet het nu waarschijnlijk wel!
Waarom is het 'niet willen verliezen' (op het hoogste niveau) in de edele damsport
wel gemeengoed!
Pak het laatste wereldkampioenschap (2017 in Tallinn) er maar bij en dan ziet u
zelf op wat voor ongegeneerde manier sommige partijen door de grootmeesters
naar een vredelievende puntendeling werden geschoven!
Er zijn zelfs partijen (in de finale!), waarin de spelers meer tijd overhielden dan
waarmee ze waren begonnen!?!
Waarom schreeuwen de dampers en de damfans niet, net als de voetbalwereld
in 1982, moord en brand?!?

Tja, waarom eigenlijk niet . . .????