donderdag 26 april 2018

Geweldig...

Door Tjalling van den Bosch

Afgelopen zaterdag (21 april 2018) ben ik, samen met twee heuse cultuursnuivers, afgereisd naar Assen, om daar aanwezig te zijn bij de boekpresentatie van Hans van der Nap (geboren 1948).
Na bijna 25 jaar heeft Van der Nap zijn speurtocht naar 'dammen in Groningen en Drenthe' afgerond en vorm gegeven in het boek Dammen als cultureel erfgoed, met als ondertitel een kleurrijk beeld van damspelers in Groningen en Drenthe uit heden en verleden.
Het is eigenlijk niet één boek, maar een cassette in twee banden; twee boeken dus, om het vooral hanteerbaar te houden, want in totaal zijn het maar liefst 733 pagina's geworden!

Vaak zijn officiële dam aangelegenheden wat sjofel, wat 'doe maar gewoon (saai), dan doe je al gek genoeg'; de boekpresentatie in Assen stond daar haaks op, het was bijna 'niet des dammers'. Kortom, uw penneleur heeft zijn hart opgehaald!
Plaats van handeling was Warenhuis Vanderveen (jazeker, 'aan elkaar' geschreven; op z'n Amerikaans dus) en dat is niet zo maar een warenhuis; nee, het is één van de grootste van ons land.

In 1897 zette Bareld van der Veen (met zijn vrouw Antje Oldenburger) de eerste voorzichtige stapjes op het pad, dat zou leiden tot wat het nu is; 'alles onder één dak', in de hoofdstad van Drenthe. Op de vijfde etage is de Bunningzaal, welke normaliter dienst doet als kunstatelier en kunstuitleen!
Het warenhuis heeft wat met dammen (en ook schaken); door de jaren heen zijn er onnoemelijk veel simultaans gehouden, van Koeperman tot Boomstra!

Boekpresentatie . . .

Voor de uitreiking van het eerste exemplaar van het boek van Van der Nap, was de Bunningzaal helemaal leeggehaald (3.000 kunstvoorwerpen moesten tijdelijk elders worden gestald!) en ingericht voor een damevenement dat zijn weerga niet kent. Aan de muren hingen nu schilderijen van dam-kunstenaars als Buurke en de De Witt ("dus Siep, die mooie schilderijen zijn van De Witt" - ik kon het niet laten! - sorry Siep -), verder draaide er tijdens de ontvangst een fotocarrousel met foto's van dammers.
Vaak moesten de aanwezigen heel creatief denken, om foto's van 50 jaar geleden te herleiden tot de 'iets ouderen' van nu (die vaak in de zaal zaten!). Kortom, iedereen 'zat er direct goed in'. 

Sommige dingen zijn in de damwereld onvermijdelijk; zo was Dollekamp ceremoniemeester (grapje Bert!) en hij gaf als eerste het woord aan gastheer Nico Vanderveen. Deze nazaat van de oprichter van het warenhuis vertelde op een aanstekelijke manier over de relatie van zijn bedrijf en het dammen, zo diste hij verhalen op over Koeperman, Sijbrands, Wiersma, Van der Wal en vele anderen.

Het was een mooie inleiding naar de volgende spreker; Hans van der Nap kreeg het woord en besprak The making of . . .  (het boek).
De voormalig onderwijzer nam ons mee in zijn bijna 25-jarige speurtocht naar het hoe en waarom in de Groningse en Drentse damwereld; dat werd natuurlijk een langdurige aangelegenheid, het leek wel of hij een wetenschappelijke scriptie moest verdedigen (en dat was het misschien ook wel!).
Eén ding werd de (240!!) toehoorders duidelijk; Van der Nap heeft monnikenwerk verricht!
Ook vertelde Van der Nap over het daadwerkelijk drukken van het boek; het mocht blijkbaar wat kosten, want het boek is niet gelijmd, maar echt ingenaaid. Ook het formaat is niet alledaags (A4+, dus iets groter dan normaal printpapier); kortom een boek  dat niet, na intensief gebruik uit elkaar valt (zoals bij gelijmde exemplaren) en de 'harde' omslag zorgt ervoor dat de boeken 'tegen een stootje kunnen'.
Vervolgens reikte de schrijver het eerste exemplaar uit aan onze jongste wereldkampioen Roel Boomstra; de laatste woonde in Drenthe en woont thans in (de stad) Groningen, dus was hij de aangewezen persoon om het boek als eerste in ontvangst te nemen.
In zijn dankwoord gaf Boomstra aan dat hij verguld was, dat hij de eerste mocht zijn.

Na de pauze . . . 

Na een korte onderbreking, kreeg een aantal dichters het woord; zij vertolkten hun creaties op een onderhoudende en humoristische manier.
De middag werd afgesloten door cabaretier (en dammer) Lambert-Jan Koops; het is altijd een lastige opgave om na zo'n enerverende middag, te moeten afsluiten. Zorgvuldig ingeluid door Johan Kraijenbrink, slaagde Koops met verve; ondertussen was de boekverkoop begonnen.
De 733 pagina's gebonden in 2 banden, samen in een cassette voor slechts 45 euro!! Vijfentwintig jaar monnikenwerk voor zo'n prijs; kom op dammers, 'maak die man los'.
U kunt het levenswerk van Hans van der Nap bestellen via: hvdnap@home.nl of telefonisch op nummer: 0592-291346.
Toen we gedrieën , na nog een kort orgastisch genoegen (één consumptie), weer in de auto zaten (rond half vijf), waren we het er over eens.
Het was in één woord: Geweldig . . .! 

donderdag 19 april 2018

Wat opvalt...

Door Tjalling van den Bosch

Het Nederlands Kampioenschap Dammen Algemeen 2018 is ten einde (van harte Alexander) en het moet nog even bezinken, daarom maar even wat (min of meer) opvallende zaken.
Ten eerste is dat het Open Flevoland  World Cup Tournament (van 18 t.e.m. 24 juni aanstaande). De organisatie van het damtoernooi is in handen van Stichting Aan Zet (of is het Stichting Aanzet?) en, zoals u waarschijnlijk wel weet, is alles wat deze rechtspersoon zonder winstoogmerk aanpakt voorzien van een charme en grandeur welke zijns gelijke in de damwereld niet kent.
Ook nu is de locatie van het toernooi (Wapen van Ens - te Ens) weer top (goede speelzaal, fantastische catering en voldoende - gratis - parkeergelegenheid) en mede daardoor heeft de internationale dambond (F.M.J.D.) het toernooi met maar liefst drie sterren gecodeerd.

Nu zeggen 'die sterren' de liefhebbers niet zoveel; het is meer voor topgrootmeesters, die daardoor punten kunnen vergaren, waarmee ze zich kunnen plaatsen voor de (financieel) zeer aantrekkelijke World Cup-finale.Vooral veel buitenlandse topgrootmeesters staan op de voorlopige deelnemerslijst.
Wat opvalt (in ieder geval bij schrijver dezes) is het feit, dat het niet storm loopt met damliefhebbers(!); je zou toch zeggen dat een toernooi van Stichting Aan Zet, zich op voorhand kan verheugen op een grote greep uit de zomerse damkaravaan!
Wat mij betreft valt dat, met op dit moment nog niet eens 30 eerzame titel-lozen (van de ruim 60 deelnemers), tegen. Nu is het van dammers bekend dat ze soms lang nadenken, voordat ze actie ondernemen, maar ik vind dat de mannen van Stichting Aan Zet toch wel wat meer deelnemers verdienen.
Zo heeft het traditionele damtoernooi in Salou (van 20 t.e.m. 28 mei aanstaande) zo'n 150 dammers op de voorlopige deelnemerslijst staan, met zo'n 100 dammers zonder dam-titel! Dus, wanneer u (damliefhebber) zin hebt in een mooi, groots opgezet (Nederlands) toernooi, aarzel dan niet langer en geef u op.

Toch even . . . 

We laten het 'bezinken van het NK' toch even voor wat het is. Op Toernooibase Dammen las ik dat enkele kenners tot de conclusie kwamen, dat Ron Heusdens geen twee rondes op één dag kan spelen.
Persoonlijk vind ik dat wat overdreven; inderdaad verloor Heusdens beide keren de tweede partij op een dag dat er twee rondes op het programma stonden, maar het ligt wat mij betreft wat genuanceerder. In eerdere toernooien liet Heusdens zien dat hij wel degelijk goed kan omgaan met het fenomeen van twee partijen op één dag; zo speelde Heusdens een jaar geleden (op het NK op Urk) op de eerste dag van een dubbele ronde remise tegen Baliakin en won hij de tweede partij van Van Berkel.
Tijdens het NK in Harlingen echter, trof Heusdens het niet; hij moest het eerst opnemen tegen Ramdien, waarvan hij absoluut wilde winnen. Dat gebeurde ook, zij het na een lange uitputtende strijd; daarna moest Heusdens het opnemen tegen niemand minder dan Boomstra.

De laatste had het in de ochtenduren (eerste partij van de dag) opgenomen tegen Baliakin en dat was (na een overigens weldadige opening) vrij snel in een puntendeling geëindigd. Met andere woorden, Boomstra begon aanmerkelijk fitter aan het treffen dan Heusdens. Boomstra won dan ook de partij; opvallend was dat Boomstra op een gegeven ogenblik wel erg gemakkelijk 'door de lange vleugel' van Heusdens liep.

Op de laatste dag van het toernooi stond er wederom een dubbele ronde op het programma; Heusdens hield in de ochtendronde Van IJzendoorn op een puntendeling, maar in de tweede partij van de dag (laatste van het toernooi) liet Heusdens de teugels tegen Kalis wat vieren en dat kwam hem op een nieuwe nederlaag (zijn tweede van het toernooi) te staan.
Ook hier was het opvallend dat ook Kalis op een gegeven ogenblik probleemloos 'door de lange vleugel' van Heusdens liep. Het zat Ron juist op dagen van de dubbele ronde niet mee, maar om nu te stellen dat hij niet kan omgaan met twee ronden op één dag is misschien wel iets te veel van het goede!

Dat was 'Wat opvalt'; aankomende zaterdag (21 april) is er in Assen de presentatie van het boek Dammen als cultureel erfgoed van Hans van der Nap. Er staat heel wat op het programma (dat om 13.00 uur begint), met o.a. damkunstenaars(?), dichters en een optreden van cabaretier Lambert Jan Koops.
Ik geloof dat u wel een uitnodiging moet krijgen om erbij aanwezig te kunnen zijn.

dinsdag 10 april 2018

Rococo...

Door Tjalling van den Bosch

Afgelopen woensdag (4 april) barstte in Harlingen de strijd om het Nederlands
Kampioenschap Dammen Algemeen 2018 los.
Vandaag (zondag 7 april) staat de enige rustdag gepland en dus kunnen kenners en liefhebbers, in alle rust, de partijen uit eerste vijf ronden eens rustig gaan bekijken.

Plaats van handeling van het NK is het stadhuis in de aloude Friese havenstad; het onderkomen van de burgemeester is gebouwd in het jaar 1730 door een zekere Hendrik Jacobs Norel (althans dat was de architect!).
Kenners weten de argeloze toeristen te vertellen dat het is gebouwd in de Lodewijk XIV-stijl. Hoe het ook zij, het is in ieder geval een prachtig monument.
Ook het interieur is voor een groot gedeelte (qua stijl) uit de tijd dat het gebouwd is; zo kunnen we de atleten (de dammers dus) zien zitten op stoelen uit een Europese stijl van halverwege de 18de eeuw, het zogenaamde rococo. 
Martijn van IJzendoorn (Foto: S. Nagel)

Het zijn prachtige stoelen; of ze 'goed zitten' weten we natuurlijk niet, want we mogen de speelzaal dan wel bezoeken, maar het speelveld betreden is er (terecht) niet bij. Een gerieflijke stoel is natuurlijk onontbeerlijk, want de strijders op de 100-velden zitten toch al gauw zo'n vier uur achter het bord (vaak langer - en tijdens de vermaledijde 'dubbele ronde' dus al gauw meer dan 8 uur! -).

De tafels lijken wat 'aan de lage kant' en dat is niet helemaal een comfortabele hoogte, maar goed, op de foto's is het wel een prachtig gezicht; 21st century meets the 18th century! De tafels stammen trouwens (op z'n minst) uit de 19de eeuw (niet eerder), want de deklaag (bovenkant) is van machinaal gezaagd fineer; zoals u waarschijnlijk wel weet kwam de productie van machinaal gezaagd fineer pas in het begin van de twintigste eeuw echt op gang.

Let's rock . . .

De eerste ronde deed ons enige schrik om het hart slaan(!); alle excuses om de strijd te ontlopen (groot ratingverschil / eerste ronde, niet direct een nederlaag / laat de tegenstander 'het spel' maar maken) werden uit de kast gehaald, maar gelukkig was er na dat voorzichtige begin veel vuurwerk op de borden te zien.
Een eerzame puntendeling is natuurlijk geen probleem, maar laat het geen bloedeloze strijd zijn. Zoals drie weken geleden al schreven in het epistel Bedrog van Gijon: No play, no game, no sport! (vrij vertaald: Geen strijd, geen wedstrijd, geen sport!). 

Gelukkig konden de liefhebbers hun hart ophalen tijdens de rondes twee tot en met vijf; er was veel strijd en daardoor ook veel prachtige en vooral spannende partijen.
Het was een ware battle of the brains, met alle bijbehorende lichaamstaal (het non-verbale)!
Als iemand naar eigen inzicht een goede stand op het bord had, dan zag je zo iemand zich 'groot maken' (ellebogen stevig op de tafel en de schouders breed makend). Ook viel er te ontdekken dat iemand op een bepaald moment desinteresse voorwendde, terwijl zijn stand op het bord best wel spannend was; ook het onverschillig lurken aan een flesje frisdrank (dat wel natuurlijk), terwijl de tegenstander een moeilijke beslissing moet nemen.
Ach, veel van dat alles kunt u terugvinden op YouTube; de strijdlust is vooralsnog groot.
Eén van de deelnemers heeft volgens een persbericht gezegd (ten aanzien van de strijdlust der combattanten): "Het lijkt wel of die Friezen iets in het drinkwater hebben gedaan"! 

We gaan het zien de komende vijf dagen. Voor de duidelijkheid; de laatste ronde is aanstaande vrijdag (13 april), trouwens de voorlaatste ronde ook! Samen met een mogelijke barrage is een goede planning van het tijdsstip van de sluitingsceremonie dan ook niet mogelijk!



woensdag 4 april 2018

Natte...

 Door Tjalling van den Bosch

Mijn buurvrouw heeft een natte poes. Nee, geen vrees, uw penneleur heeft zich niet de stijl van de zeer productieve Belgische schrijver Herman Brusselmans aangemeten. Het zit namelijk zo: Terwijl ik zojuist, op deze Paasmaandag (2018), peinzend uit het raam van mijn mancave keek, zag ik het arme beestje kleddernat voorbij lopen.
Herman Brusselmans
Ik geloof niet dat het poesje dacht (geheel in deze tijdgeest - Pasen -) dat het over water kon lopen, waarschijnlijker is het, dat de stumper dacht dat het over eendenkroos kon lopen; een gedeelte van de groene drab hing tenminste nog als een soort lauwerkrans om haar nek.
De poes wacht zo meteen een koude douche, of zou de buurvrouw, geheel volgens de heden ten dage geldende diervriendelijkheid, een lauwere variant voor haar in petto hebben.
Na het bovenstaande tot u te hebben genomen, vraagt u zich hoogstwaarschijnlijk af, waarom uw penneleur peinzend uit het raam keek.

NK Dammen Algemeen . . . 

Nou, dat zit zo; aanstaande woensdag (4 april 2018) begint het Nederlands Kampioenschap Dammen Algemeen; in de Friese Havenstad Harlingen. Nu zitten er in die laatste drie woorden direct al bepaalde gevoeligheden en dan met name dat woordje 'Friese'!
'Echte Harlingers' voelen zich alles behalve Fries. Harlingen kreeg reeds in het jaar 1234 stadsrechten en is daarmee ouder dan bijvoorbeeld Amsterdam.
Het (Friese) 'achterland' was in de tijd niet veel meer dan een zompige toestand, waar mensen probeerden een leven op te bouwen door voorhogingen op te werpen (terpen); van een gestructureerde samenleving was daar toen nog lang geen sprake.
In Harlingen was daar toen al wel sprake van en in de daarop volgende jaren ontwikkelde de stad zich als een waar handelscentrum, waar schepen aan- en afvoeren. De handel, voornamelijk met Scandinavië, de Baltische Staten en het Verenigd Koninkrijk, zorgde er voor dat Harlingen 'leefde'.
Later zou 'dat Friese achterland' zich ook ontwikkelen en werden steden als Franeker en Leeuwarden steeds belangrijker; daardoor verloor Harlingen enigszins haar status, althans zo voelde het voor haar inwoners.
Franeker kreeg in 1585 een universiteit (welke door Napoleon in 1811 weer werd gesloten!) en Leeuwarden schopte het zowaar tot hoofdstad van Friesland. Die ontwikkeling zette kwaad bloed bij de Harlingers; ze zagen dat hun stad niet langer de eerste viool speelde.
Daarin ligt ook de grondslag dat de Harlingers zich niet verbonden voelen met Friesland; eigenlijk
is de rest van de provincie nog steeds afhankelijk van Harlingen (vinden de Harlingers: "Wanneer wij hier de sluizen open zetten, heeft de rest van Friesland natte voeten" - daar is weer een relatie met het opmerkelijke begin van dit epistel! -).
Harlingers voelen zich meer een voorstad van Londen (vanwege de vroege handelsrelatie met de Engelse hoofdstad), dan een 'Friese havenstad'! Echte Harlingers zijn ook de Friese taal niet machtig; ze hebben een eigen taal en zijn eigenlijk in alles anders dan de rest van de provincie.

Strijd op het dambord . . . 

Aanstaande woensdag (4 april) start dus het NK Dammen Algemeen in het gemeentehuis van Harlingen.
Het zal ongetwijfeld een spannende strijd worden en hopelijk spelen de deelnemers met durf, vuur en passie (zoals het eigenlijk hoort). Geen voorzichtig geschuif, geen partijen die na 40 wederzijdse zetten in een bloedeloze puntendeling eindigen; nee, wij (dam-supporters) zitten te wachten op hartverwarmende confrontaties op de honderd velden!
Een jaar geleden schreef ik op de site van het NK Dammen Algemeen op Urk, dat de uitspraak "deelnemen is belangrijker dan winnen", niet van Pierre de Coubertin is! De uitspraak die de Franse baron wel deed was (vrij vertaald): "Het belangrijkste in het leven is niet de triomf, maar de strijd; het essentiële is niet de overwinning, maar om goed te hebben gestreden"! 

Dus deelnemers aan het NK Dammen Algemeen, zorg ervoor dat u niet kopje onder gaat (alleen maar nat wordt!), maar zorg dat u partijen nalaat, waar nog lang over gesproken en geschreven gaat worden . . .!

donderdag 29 maart 2018

Zo zie je maar...

Door Tjalling van den Bosch

Je hoort soms zeggen dat je "de geschiedenis moeten kennen, om het heden
te kunnen begrijpen"; nou, dat gaat in ieder geval mooi niet op voor het
Nederlands Kampioenschap Dammen voor Vrouwen 2018 . . .!
Zo zie je maar, dat niet elke uitkomst te voorspellen is; ook al begrijp je de
geschiedenis nog zo goed!

Het NK Dammen voor Vrouwen vond afgelopen week traditiegetrouw plaats
in het Zeeuwse Zoutelande.
De organisatie (Stichting Damevenementen Zeeland) had het ook dit jaar
weer voortreffelijk voorelkaar (complimenten).
Ook al een traditie is de plaats van handeling, het Beach Hotel; dus zou je
zeggen, dat de geschiedenis zich herhaalt!

Heel anders . . . 

De wedstrijd zelf echter liet echter zien, dat het nabije verleden weinig tot
geen invloed uitoefende!
Al heel wat jaartjes wordt de vrouwen-editie van het NK Dammen beslist,
doordat de uiteindelijke winnares twee (hooguit drie) partijen wint, de rest
van de partijen eindigen dan in een puntendeling.
De winnares kreeg de afgelopen jaren de titel vaak toegeschoven op basis
van één enkele 'voordeel-remise'!
Hoe anders was dat dit jaar.

Vanaf acquit scoorde Heike Verheul als een tierelier; pas na drie overwinningen
op rij moest ze genoegen nemen met een puntendeling (tegen de eveneens vlot
scorende Laura Timmerman).
De dritte im Bunde (die goed scoorde), Ester van Muijen, begon met een verliespartij (tegen Verheul), pakte in de tweede ronde haar eerste puntje (tegen Vitalia Doumesh), maar ging daarna als een stoomwals over alles en iedereen heen (vier overwinningen op rij!).
Titelverdedigster Doumesh kwam moeilijk op gang en doordat ze in de vijfde ronde, in een remisestand, blunderde tegen Timmerman, kon ze de Nederlandse titel van 2018 op haar buik schrijven.
Doordat Timmerman in de zesde ronde eveneens tegen een nederlaag aanliep (tegen Van Muijen), kwam het aan op de allesbeslissende zevende en laatste ronde! Voor het eerst sinds mensenheugenis (maar die is kort), wordt het NK voor vrouwen dus niet beslist op 'plusjes'; wat heet, tijdens de eerste zes ronden werd en geen één enkele plus- of min-remise gescoord!

Verheul ging na 6 ronden aan de leiding met een formidabele score van 10 uit 6 (4-2-0). Je zou zeggen, ruim voldoende voor een goede nachtrust voor de leidster van het tussenklassement; nou nee dus!
Ten eerste kreeg Verheul de laatste ronde een zware kluif te verhapstukken (Doumesh) én . . .nummer twee van het tussenklassement Van Muijen, die dus na een aarzelend begin alles naar haar hand leek te zetten, 'stond' op slechts één punt (9 uit 6, 4-1-1) én moest alleen nog tegen de nog puntloze Nicole Schouten.

Spotlights on . . . 

Zoutelande, 24 maart 2018, 10.00 uur: Helpers weg, laatste ronde . . ..Verheul liet deze laatste ronde zien dat ze over een leeuwenhart beschikt; ze zocht 'vanaf den eersten stoot' de spanningen (op het bord) op en viel aan waar ze maar kon. Nu is haar tegenstander, (de aftredende kampioene) Doumesh, niet een katje, dat je zonder handschoenen kunt aanpakken en dus werd het een strijd met 'alles d'r op en d'r an' . . .!  
Toen Verheul, onder tijdsdruk, haar kansen niet optimaal waarnam, wist Doumesh de remise te bewerkstelligen; toch ging de strijd lang door, omdat Verheul nog trachtte een 'plusje' te scoren (en daarmee de titel binnen te halen).  
Maar ja, in zo'n geval blijkt het speeltempo (80'+ 1') in het voordeel voor 'de onderliggende partij' te werken en dus werd het uiteindelijk een 'gewone' puntendeling. Nicole Schouten bleek, ondanks goede tegenstand, niet in staat om de 'Sturm und Drang' van Van Muijen te stoppen.
Door die resultaten eindigden Verheul en Van Muijen op een gedeelde eerste plaats en werd er aansluitend een beslissing geforceerd. 

Barrage . . . 

Tijdens de barrage (met versneld tempo) gebeurde er van alles; natuurlijk zaten de beide combattanten vol met stress en adrenaline, maar je moest erbij zijn om alles op waarde te kunnen schatten! 
Zo werd één van de aanwezigen tijdens de eerste barrage-partij onwel en moest de partij worden stil gelegd!!! 
Gelukkig viel het allemaal mee, maar de consternatie was natuurlijk enorm én moesten beide speelsters ook met die situatie omgaan (in alle zenuwen en stress)! Uiteindelijk kwamen de dames in de eerste verlenging een gelijkwaardige puntendeling overeen. 

Tijdens de tweede barrage-partij viel reeds na vier zetten de live-verbinding uit; blijkbaar was de halve wereld geïnteresseerd in de afloop (in ieder geval kon 'de computer' het niet meer aan! 
Wel bleek er via een mobiele telefoon nog een verbinding in omloop, waardoor je de twee dames volop in beeld kreeg (en gelukkig ook de stand op het bord - grote dank aan de cameraman/vrouw -). 
Het bleek dat tijdens de barrage nog steeds 'de voordeel-remise' een rol speelde; raar, om tijdens partijen met een versneld tempo, ook dat nog eens te laten meespelen. 
Maar goed, dat wisten de speelsters van te voren; net als het niet mee laten tellen van 'het onderlinge resultaat' in de finale zelf (voordeel voor Verheul), of het laten meetellen van 'de meeste overwinningen' (voordeel voor Van Muijen); allemaal regels trouwens waar je als rechtgeaard sportliefhebber je vraagtekens bij mag zeggen! 
Maar goed, dat terzijde; de tweede barrage-partij bracht uiteindelijk de beslissing. In een 'drie om drie', onder de enorm intense spanning, wist Verheul haar tegenstandster (en vriendin) Van Muijen in de tang te krijgen. 

Het verdict . . .

Nadat de kruitdampen waren opgetrokken, was daar het scorebord: 1. en kampioen van Nederland: Heike Verheul; 2. Ester van Muijen 
Ook om de derde (en vierde) plaats was een barrage nodig; daarin toonde Vitalia Doumesh  zich de sterkste ten koste van Laura Timmerman, voor wie het toernooi eigenlijk twee ronden te lang duurde. 
Doumesh kwam eigenijk nooit lekker in het toernooi te zitten en voor Timmerman was het sneu, dat ze op het laatste moment nog van het podium kieperde, want ze was toch één van de smaakmaaksters van het toernooi. 

Kortom 'Zoutelande 2018' was een toernooi zoals dat nog nooit eerder is voorgekomen; waar in het verleden telkens de 'plus- en min'-remises bepaalden wie zich kampioen mocht noemen, kon er tijdens dit toernooi niet één voordeel-remise worden genoteerd!
Door de strijd en passie waarmee de dames elkaar bestreden, mag je gerust spreken van een uniek dam-spektakel aan de mooie Zeeuwse Riviera. 

Laat het een les zijn voor het NK Dammen Algemeen, dat volgende week woensdag (4 april)  te Harlingen losbarst . . .! 

donderdag 22 maart 2018

Flugskowe (6)

Door Rein van der Pal

Dinsdagavond zat ik bij een lezing van geschiedschrijfster Jolande Withuis. Zij vertelde over het boek 'Raadselvader' waarin zij haar verhouding tot haar vader Berry Withuis beschrijft. Withuis was overtuigd communist, lid van de CPN en werkte voor De Waarheid. Toen er bij die krant bezuinigd moest worden door de sterk verminderde populariteit van het communisme na de Russische inval in Hongarije (1956), was hij genoodzaakt op een andere manier aan de kost te komen. 
Hij werd schaakjournalist en organiseerde toernooien. Ontbrak er een toernooi op de agenda dan besloot Withuis zelf het ontbrekende toernooi uit de grond te stampen, om er vervolgens over te kunnen schrijven. Er moest tenslotte brood op de plank komen. Voor de grootmeesters organiseerde hij talloze simultaantournees. Dat was voor broodschakers een aardige bron van inkomsten en voor schaakverenigingen een enorme stimulans.

Productief

De damwereld heeft z'n eigen Berry Withuis in de persoon van Tjalling van den Bosch. Afgelopen zaterdag organiseerde hij alweer voor de zesde keer het best bewaarde geheim van de internationale damkalender: It Houtjse Flugskowe Internasjonaal. De vaste penneleur van de Huizumer Highlights rust niet op zijn lauweren en produceerde inmiddels ver over de 300 columns voor dit blog. 
Tijdens het afgelopen NK op Urk mocht hij de dagelijkse verslaggeving voor zijn rekening nemen. IJsbrand Haven, de voorzitter van de Stichting Aanzet, heeft Tjalling alweer vastgelegd voor het Open Kampioenschap van Flevoland dat van 18 t/m 24 juni in Ens wordt gespeeld. Een rol bij het Fryslân Open 2018 in Harlingen, opperstalspreekmeester bij het Hepie Koelstra Rapid Damtoernooi toernooi in Zwaagwesteinde, organisator van het toernooi in Salou, een simultaantje hier, een lezinkje daar, de voormalig sterkste man draait zijn hand nergens voor om.

Internationaal tintje


Tijdens de openingsspeech van de toernooidirecteur werd het duidelijk dat de heer W. Martin, spelend onder de Engelse vlag, van de deelnemerslijst moest worden gehaald. De geëmotioneerde spreker gaf te kennen dat de heer Martin niet door de last minute fitness test, die hij zichzelf op de vroege zaterdagochtend had opgelegd, was gekomen. Het was een soort peppie-en-kokkie-bacterie (of was het een syndroom?) die de heer Martin aan de kant hield. Tot overmaat van ramp betekende dit ook dat mevrouw Martin niet aanwezig zou zijn; zij vertegenwoordigt jaarlijks de commissie die de mooiste combinatie van de dag aanwijst. Deze prijs kwam dit jaar dan ook te vervallen. In een eerder stadium gaf titelverdediger Heike Verheul aan dat het toernooi niet paste in haar voorbereidingen op het NK vrouwen in Zoutelande.
Verder was er niets dan vreugde; de uitnodigingscommissie had weer voor een deelnemersveld van de buitencategorie gezorgd.

Wereldkampioen


T. v.d. Bosch en F. Tiemensma
Een van de opvallendste  deelnemers in het Friese Haagje was Foeke Tiemensma. Enkele jaren geleden heeft hij het spel op de honderd velden -min of meer- de rug toegekeerd, al speelt hij zo nu en dan nog wel een een individueel toernooi. Zijn voorkeur gaat op dit moment uit naar het Fries dammen, in welke discipline hij provinciaal kampioen is geworden en zelfs wereldkampioen in Frysk! (5 tegen 5); een titel die hij dit jaar in het Open NK Fries Dammen in Harlingen veroverde. 
Foeke liet zien het spelletje nog niet verleerd te zijn en ging aan de haal met de cup met de grote oren. Een definitieve terugkeer in ons damwereldje zou ondergetekende op prijs stellen.

Door de afzegging van Martin moest Van den Bosch zichzelf op het laatste moment aan het deelnemersveld toevoegen om op een even aantal spelers uit te komen. Een driedubbele functie derhalve; naast organisator en arbiter dus ook nog speler. Ik zag hoe witspeler Van den Bosch vrijwel achteloos de volgende combinatie uitvoerde na 1...23-28? 2.34-29 28x48 2.29-23 18x29 3.30-24!! 29x20 4.38-32 27x38 5.42x33 48x31 6.36x09 14x03 7.25x05 W+. De charme zit hem natuurlijk in de derde zet van de combinatie.

De overige prijzen gingen naar Jan Terpstra, Aize Plantinga, Piet Dijkstra, Tjipke Smedinga, IJsbrand Haven, Hans van Dijk, Kerst Hoekstra en Peter Pippel. De rest van de aanwezigen bleven dit jaar met lege handen achter, maar zij krijgen ongetwijfeld volgend jaar weer een kans.
Wel werd de uitbater, de heer Tom Mulder, nog eventjes in de bloemetjes gezet. Alweer voor de zesde keer konden wij van zijn gastvrijheid gebruik maken. Ook mevrouw Mulder kreeg een fraai aandenken; achter elke succesvolle man staat een sterke vrouw.



donderdag 15 maart 2018

Het bedrog....

 Door Tjalling van den Bosch

Ik neem u deze keer, beste lezers en lezeressen, mee in de historie
van het wereldkampioenschap voetbal, om precies te zijn naar de
editie van 1982 (in Spanje).

Algerije kende een fantastische start in de (eerste) groepsfase, door
in de eerste de beste wedstrijd, onder leiding van de fantastische
voetballer Rabah Madjer, met 2-1 te winnen van (toen nog)
West-Duitsland.
Die Madjer kennen we in Europa misschien nog wel beter vanwege
zijn flamboyante 'hakje' in de finale van de Europa Cup 1 (1987) tegen
Bayern Munchen, waardoor de 1-0 voorsprong voor de club uit
Beieren ongedaan werd gemaakt. 
Door een doelpunt in de 80ste minuut van invaller Juary (1-2) gingen
de Portugezen toen zowaar met 'de cup met de grote oren' aan de
haal.

WK 1982 . . .

Maar goed, terug naar het WK van 1982; nadat Algerije de eerste
wedstrijd had gewonnen, ging het in de tweede ronde tegen
Oostenrijk mis (0-2 verlies).
De derde wedstrijd wonnen de Algerijnen met 3-2 van Chili, waardoor
de volgende ronde in het verschiet lag.
Oostenrijk had de eerste twee wedstrijden gewonnen en ging aan de
leiding; West-Duitsland had na het verlies in de eerste ronde met 4-1
gewonnen van Chili.
Onze oosterburen moesten dus winnen van Oostenrijk om de volgende
ronde te halen; de Oostenrijkers konden zich zelfs een kleine nederlaag 
permitteren om ook door te gaan.
De wedstrijden in de laatste ronde van de groepsfase werden toen
nog niet gelijktijdig gespeeld (nadien wel!!) en zo kon het gebeuren
dat West-Duistland en Oostenrijk voor het eerste fluitsignaal van
hun onderlinge treffen wisten wat Algerije had gedaan (en dus wisten
ze wat nodig was om de volgende ronde te halen!).

Gijón . . . 

Wat volgde is de geschiedenis ingegaan als: "Het Bedrog van Gijón'. 
De West-Duitsers kwamen reeds in de 10de minuut op 1-0 (door Das 
Ungeheuer, Horst Hrubesch); wat zich vervolgens afspeelde, was
een parodie op een voetbalwedstrijd!
De bal werd door beide ploegen tergend langzaam in de eigen verdediging
rondgespeeld en de tegenstander probeerde ze vooral niet te veel te storen
(niet in balbezit te komen!).
De Algerijnse voetbalfans zwaaiden op een gegeven ogenblik met bankbiljetten
ten teken van omkoping en de neutrale Spaanse fans schreeuwden:
"Fuera, Fuera (Eruit, Eruit)".
De aanwezige West-Duitse en Oostenrijkse fans reageerden besmuikt,
alhoewel het in ieder geval één Duitse fan te ver ging; hij stak zijn nationale
vlag opzichtig in brand!
De voetbal-artiesten veranderden hun script niet; tachtig minuten lang
bleef men de bal eindeloos rondtikken.
De wedstrijd eindigde dan ook in een 1-0 'overwinning' voor de West-Duitsers.
De Algerijnen dienden na afloop een officieel protest in, maar dat vond
geen gehoor en dus waren de Noord-Afrikanen uitgeschakeld.

De pers reageerde furieus; de krantenkoppen schreeuwden de volgende dag
moord en brand:
"Op deze manier wordt de voetbalsport kapot gemaakt"! 
"Wanneer de wil om te scoren verdwijnt, is het gedaan met het voetbal"! 
De Engelse krant The Guardian plaatste zelfs op de voorpagina én in
chocoladeletters: "No play, no game, no sport".
Dat was de teneur na 'Het Bedrog van Gijón' (alhoewel de stad zelf daar
natuurlijk part nog deel aan had).
Maar inderdaad, wanneer u de beelden terug ziet (YouTube), dan kunt u zich
de woede van de Algerijnen én de media(!) goed voorstellen; de vertoning
was ronduit één grote aanfluiting.
Sporten om niet te verliezen (in dit geval om niet meer te scoren) op het
hoogste niveau ontdoet elke sport van aanzien!

Oostenrijk werd in de volgende ronde uitgeschakeld, maar West-Duitsland
schopte het (natuurlijk) tot de finale, maar werd daarin verslagen door Italië
met 3-1 (misschien herinnert u zich de beelden nog van een uitzinnige
Marco Tardellie, nadat hij zijn land op 2-0 had gezet!).

Vreemd genoeg . . .

De opmerkelijke lezer (m/v) weet het nu waarschijnlijk wel!
Waarom is het 'niet willen verliezen' (op het hoogste niveau) in de edele damsport
wel gemeengoed!
Pak het laatste wereldkampioenschap (2017 in Tallinn) er maar bij en dan ziet u
zelf op wat voor ongegeneerde manier sommige partijen door de grootmeesters
naar een vredelievende puntendeling werden geschoven!
Er zijn zelfs partijen (in de finale!), waarin de spelers meer tijd overhielden dan
waarmee ze waren begonnen!?!
Waarom schreeuwen de dampers en de damfans niet, net als de voetbalwereld
in 1982, moord en brand?!?

Tja, waarom eigenlijk niet . . .???? 


donderdag 8 maart 2018

Tallship...

Door Tjalling van Bosch

Het is al weer twee jaar geleden dat wij op dit blog aandacht besteedden aan het jaarlijkse (vijfdaagse) damevenement in Franeker, het International Draughts Event Fryslân Open. 
Afgelopen week organiseerde stichting W.F.D. (Worldchampionships Frisian Draugths) opnieuw het jaarlijks terugkerende evenement. 
Zoals gebruikelijk werden de voorronden (op woensdag, donderdag en vrijdag) op tallships gespeeld, die tevens dienst deden als onderkomen voor de buitenlandse deelnemers.

Genoeglijk . . . 

Toen we op de eerste dag een kijkje kwamen nemen, waaide er een schrale, snijdende, ijskoude wind over het dek.
Gelukkig pruttelde benedendeks het kacheltje genoeglijk en mocht dat niet
voldoende zijn, dan zorgden de hartverwarmende duels op het dambord voor
de rest.
Voor de duidelijkheid, het spel dat gespeeld werd, was dammen in de Friese
dam-variant (Fryske Spul of Oer Alles Hinne) en in deze tak van denksport zijn
snelle remises niet toegestaan!
Kortom er werd, elke partij weer, tot de laatste snik gestreden, wat vooral in het
eindspel voor onnavolgbare taferelen zorgde. 
Zowel op Toernooibase Dammen als op de site www.frisiandraughts.nl kunt u de strijd herbeleven. 

Deelnemers . . . 

Het deelnemersveld bestond uit grootheden uit de nationale en internationale
denksportwereld; natuurlijk waren er in eerste instantie de specialisten uit
Friesland zelf, de Grutmasters. 
Ook deden er grootmeesters uit 'onze' damvariant (het internationale dammen)
mee, alsook enkele schakers (en niet de minsten, zoals de Oekraïner Ivanchuk)
en dammers 'van de 64-velden' mee aan de voorronden.
Het toernooi in Franeker was tevens een voorwedstrijd voor het WK Fries Dammen, dat in augustus in (de culturele hoofdstad van Europa 2018) Leeuwarden plaatsvindt.
Kortom, men streed dus niet alleen voor de winst in het Franeker toernooi zelf.
Nadat de voorrondes waren afgerond, werden de twee finales opgemaakt.
De eerste groep van vier finalisten bestond alleen uit specialisten uit het Fryske spul en de andere groep bestond uit vier spelers uit andere denksporten.
Waar ik mij persoonlijk nogal over verbaasde was het feit dat de Afrikaanse
deelnemers op combinatief gebied zo achterbleven(!); daar zij juist in 'ons dammen'
uitblinken door geraffineerde slagzetten!

FRYSK . . . 

Daarnaast werd op zaterdag de voorronde van het wereldkampioenschap FRYSK
gespeeld, dat weer een andere vorm van Fries dammen betreft.
Anders dan in veel andere denksporten is het eindspel in het Fries dammen nog
een hele onderneming.
Het FRYSK is niet meer (en niet minder) dan 5 (basis-)schijven tegen 5, maar dat
is niet zo maar een slap aftreksel, nee dat is een sport op zich!
De mogelijkheden zijn bij tijd en wijle zo ondoorgrondelijk, dat de internationale
schaakgrootmeester Vasyl Ivanchuk halverwege de dag verzuchtte: "This is more
difficult than chess-endgames". 
Je zou denken, als argeloos denksporter, dat zo'n '5 tegen 5' toch snel uitgeanaly-
seerd moet zijn (al dan niet met behulp van 'de computer'), maar dat is niet zo!
De enorme complexiteit van het eindspel (in het Friese dammen) bezorgt de grootmeesters nog steeds de nodige hoofdbrekens.
Het voordeel van het FRYSK is, dat de deelnemers niet over openingstheorie hoeven te beschikken en ook het middenspel wordt dus overgeslagen.

Afsluiting . . .

Gedeputeerde Sietske Poepjes (voor zover wij weten geen familie van Iepie) reikte na afloop de prijzen uit aan Teake Kooistra (winnaar van het Friese klassement), Alexander Georgiev (winnaar van het internationale klassement) en Foeke Tiemensma (winnaar - en dus wereldkampioen - van het FRYSK).
Het denksportevenement in Franeker was een prachtig voorbeeld van de internationalisering van een traditionele Friese sport.

Post Scriptum . . . 

Stichting W.F.D. organiseert van 4 t.e.m. 14 april te Harlingen het Nederlands Kampioenschap Dammen Algemeen (in het internationale - 'ons' - dammen); hopelijk wordt dat evenement  net zo boeiend als de wedstrijden van afgelopen week in Franeker.


vrijdag 2 maart 2018

Opletten...

Door Tjalling van den Bosch

Dammers, we moeten opletten/scherp zijn(!), want anders kon het edele
damspel, zoals we het nu kennen, wel eens finaal op de schop gaan!
Wat wil het geval?
In Nederland is een zeer kleine groep mensen bezig om alles en iedereen
tegen het licht te houden!

Voorbeelden . . . 

Op de Gouden Koets staan afbeeldingen, met daarop uitingen die
enkele mensen doen herinneren aan de slavenhandel, zegt men (ik
heb het zelf nog nooit gezien, dan wel, zo geïnterpreteerd).
Laat het duidelijk zijn, de handel van wandel van de Nederlanders in die
tijd (200 á 300 jaar geleden) was (aangaande de slavenhandel) natuurlijk
verderfelijk, maar het is iets dat wij niet kunnen én mogen wegpoetsen!
Nu schijnt er een klein select groepje mensen te zijn, die in de slachtofferrol
kruipt en alles en iedereen van Dietzen bloed verantwoordelijk wil
stellen voor wat er in het verre verleden heeft plaatsgevonden!
Dus 'kan' de Gouden Koets anno hodie niet meer (volgens een enkeling dus)!

Ook de prietpraat rond Zwarte Piet is zo'n voorbeeld; u heeft het
waarschijnlijk wel een beetje meegekregen, want de media vergroten het
maar al te graag uit!
Met je kinderen een sneeuwman maken mag ook niet meer, dat moet een
gender-neutrale sneeuwpop zijn!
Ook het maken van een sneeuwman én sneeuwvrouw valt af te raden, want
voordat je het weet krijg je homo-activisten (m/v) op je dak ("waarom geen
twee mannen/vrouwen?")!

Nu vernemen wij uit diezelfde media dat een kinderfeestje in Utrecht (Tivoli
Vredenburg) is afgeblazen, omdat het thema 'het wilde westen' de jeugd
(van 2 tot 12 jaar oud) zou uitnodigen om zich als indiaan of cowboy te
verkleden!
Ook hier werden racistische, dan wel cowboys als vernietigers van de
inheemse bevolking (indianen), als reden opgevoerd.
Nu schijnt de groep tegenstanders van dit alles zeer klein te zijn, die net doet
alsof het een hot item is in Nederland; dat is duidelijk niet het geval.

Dammen . . .?

U kunt zich, beste lezers (m/v), nu afvragen wat dit met dammen van doen heeft
en (met de aanhef van dit epistel in gedachten) waarom wij dammers moeten
opletten?
Ewel, het edele damspel wordt sinds mensenheugenis gespeeld met witte én
zwarte schijven (dat is niet helemaal het geval, het zijn in de meeste gevallen
meer bruine en beige schijven, maar dit terzijde)!!
Dus, als ik mijn onderbuikgevoelens laat spreken, dan krijg ik het idee dat dat
binnenkort weleens zou kunnen gaan veranderen!
Zwart is immers de kleur van onderdrukking (slavenhandel!) en wit is de kleur
van het oppermachtige blanke volk!!

Tja, zult u ongetwijfeld denken, dat is toch onnozele prietpraat; ik voel mij
helemaal niet verantwoordelijk voor het doen en laten van mijn verre voorvaderen!
Het is nu bijna 75 jaar geleden dat de Duitsers zich overgaven ten teken van het
einde van de tweede wereldoorlog en alhoewel onze oosterburen tot het eind
van de 20ste eeuw vanwege hun oorlogsverleden lang werden gehaat, is de
verstandhouding (anno 2018) misschien wel beter dan ooit.
Je kunt de huidige (Duitse) generatie mensen toch niet verantwoordelijk houden
voor wat hun grootouders en overgrootouders hebben geflikt?
Waarom moeten wij Nederlanders dan nog steeds gebukt gaan onder die
verderfelijke slavenhandel?

Toch doen wij dammers er misschien goed aan om de schijven een andere kleur
te geven en voor de zekerheid het bord ook!?!
Mocht het niet zover komen, dan zou ik in ieder geval de dam-problemisten willen
aanraden om elk gemaakt dam-probleem niet meer van de opdracht 'wit speelt
en wint' te voorzien!
Het is volgens mij een kleine moeite om de witte en zwarte schijven van dam-problemen vanaf nu om te draaien; 'zwart speelt en wint' zal toch niet op al teveel weerstand stuiten toch?
Of zouden er dan weer tegenbewegingen komen?

Poeh; het is allemaal wat in Nederland in de 21ste eeuw.
Opletten dus, want voor we weten moeten we Afrikaans gaan dammen; u weet het
misschien niet, maar dat is een dam-variant waarin alleen zwart mag slaan . . .!

'Geef mij maar zwart . . .!'

zaterdag 24 februari 2018

Uit de lucht...

Door Tjalling van den Bosch

Zoals u ongetwijfeld hebt geconstateerd waren we een paar weken uit de lucht. Was het een winterdepressie of de moeilijk te verteren degradatie van Huizum 1? Geen van beide; het winterweer is juist iets waar uw penneleur naar uit kijkt en de afdaling naar de eerste klasse van de NC (van Huizum 1) was iets dat zich eigenlijk het hele seizoen al aankondigde, dus kwam dat niet meer als een moeilijk te verteren verrassing.

Nee, schrijver dezes was een tijdlang druk met werkzaamheden en ook, zoals u reeds eerder hebt kunnen constateren, is de creativiteit minder dan het weleens is geweest.Tevens was het de afgelopen maanden, qua dammen, ook een drukke tijd in Noord-Nederland, met veel toernooien en andere dam-activiteiten! Laten we deze keer maar eens kijken naar de stand van zaken in de Nederlandse damwereld; we moeten tenslotte weer eens (her-)beginnen!

Beslissingen . . . 

De plaatsing voor het Nederlands Kampioenschap voor vrouwen is in de beslissende fase aangekomen; aanstaande zaterdag (24-2-2018) is de laatste ronde van de halve finale en wordt het duidelijk wie het viertal reeds geplaatsten (Doumesh,Verheul, Timmerman en Van Muijen) gaan vergezellen tijdens de finale in het Zeeuwse Zoutelande (van 19 t.e.m. 24 maart). Denise van Dam en Jacqueline Schouten zijn reeds door en ook Barbara Graas lijkt veilig; voor de laatste (vierde) plek ligt de strijd nog open (spannend!).

Ook de finalisten voor de mannen-editie (van 4 t.e.m. 14 april in het Friese Harlingen) worden aanstaande zaterdag duidelijk; de vier reeds geplaatsten zijn de kampioen van 2017 Van IJzendoorn, alsmede de nummers twee en drie van vorig jaar, respectievelijk Baliakin en Heusden. Roel Boomstra heeft de zogenaamde sponsorplaats van de organisatie (stichting WDF) gekregen; de overige acht moeten uit de halve finales komen. In één groep (van de vier) lijkt het een gelopen koers, maar in de overige groepen zijn er spannende ontknopingen te verwachten.
Op de laatste speeldag van de halve finales (aanstaande zaterdag dus, in Utrecht) valt de definitieve beslissing; een spannende aangelegenheid en zeker een  kijkje waard voor de echte damliefhebbers.

Op zaterdag 3 maart aanstaande vallen er tevens de nodige beslissingen in de diverse klassen van de Nationale Clubcompetitie, wat betreft handhaving, dan wel degradatie (na-competitie).
En valt ook de beslissing over welk team zich een jaar lang Kampioen van Nederland mag noemen! Doordat voormalig kampioen Hijken DCT zich reeds in de eerste ronde van de Ereklasse liet verschalken door WvM Westerhaar (met 9-11), liep het Drentse team het hele seizoen achter de feiten aan. Van Stigt Thans uit Schiedam bleef al zijn partijen winnen en dus kwam het aan op de beslissende 10de ronde (3 februari 2018), toen de twee topteams elkaar ontmoetten. Door een overwinning van zesvoudig wereldkampioen Harm Wiersma (en negen remises!) trok Hijken DCT de stand weer gelijk. Zoals werd verwacht wonnen beide teams in de laatste ronde en dus eindigden zij na 11 ronden gebroederlijk op de eerste plaats.
Op zaterdag 3 maart staat de beslissingswedstrijd gepland; Van Stigt Thans heeft vanwege een beter bordsaldo genoeg aan een gelijkspel.

Eigenlijk is het jammer dat men het beslissende duel heeft geprogrammeerd  op de dag dat er veel andere wedstrijden zijn (na-competitie); daardoor blijven veel liefhebbers verstoken van de mogelijkheid om live aanwezig te zijn (dan wel het volgen via de computer) bij de ontknoping van het Nederlands Kampioenschap voor clubteams. Zou het echt niet mogelijk zijn om de wedstrijd Van Stigt Thans - Hijken DCT te verplaatsen?

Dat was het voor nu; hopelijk vinden we weer genoeg inspiratie om u ook dit jaar van (veel?) dam-leesplezier te voorzien.


vrijdag 2 februari 2018

Steven Bradbury...

Door Tjalling van den Bosch

Zegt de bovenstaande naam u iets?
Ook niet als ik zeg: Olympische Spelen 2002 (Salt Lake City), shorttrack?
Ewel, daar gaan we: Steven Bradbury is een voormalig shorttracker uit
Australië; hij won in 2002 Olympisch goud op de 1.000 meter in het
shorttrack op een heel bijzondere manier.

Bradbury werd eigenlijk reeds in de kwartfinale uitgeschakeld, maar
doordat de winnaar van zijn race werd gediskwalificeerd, ging hij toch
door naar de halve finale.
In die race kon Bradbury absoluut niet meekomen; hij reed op grote
achterstand, maar toen gebeurde het ongelooflijke.
Doordat 3 van de 4 schaatsers voor hem, vlak voor de finish onderuit
gingen, kwam Bradbury als tweede over de finish en plaatste zich op
die manier voor de finale!

Daarmee is het verhaal nog niet afgelopen, want in de strijd om het
goud ging het nog een graadje erger!
Bradbury kon ook nu absoluut niet meekomen; halverwege de finale
reed hij al op een half rondje achterstand.
Totaal kansloos dus, maar ach, hij had toch maar mooi de finale bereikt,
zij het met het nodige geluk!

Echter . . ., in de laatste bocht gingen de vier koplopers onderuit (inclusief
de grote kampioen Apolo Ohno)!!
Daardoor ging Steven Bradbury als eerste over de finishstreep en was hij
de eerste atleet van het 'zuidelijk halfrond' die een gouden medaille won
tijdens de Olympische Spelen van 2002!
Tijdens zijn overwinningsspeech zei een nog steeds volkomen overdonderde
Bradbury: "Ik dacht, wacht eens even, ik geloof dat mijn schaatsen als eerste
door de finishlijn gingen"!

Hepie . . .

Uw penneleur moest aan Bradbury denken na afloop van het Hepie Koelstra
Open Rapid Damtoernooi in Twijzelerheide; afgelopen zaterdag (27-1-2018).
De winnaar van het toernooi werd Sietse Nagel; gezien het deelnemersveld
een even onverwachte winnaar als Bradbury in 2002!

Sietse Nagel
Anders dan de Australiër kon Nagel wel goed meekomen, alhoewel hij op voorhand niet eens als outsider werd gezien!Nagel begon in de eerste ronde nog voorzichtig met een puntendeling, maar kwam daarna goed op stoom; hij bond de éne na de andere tegenstander aan zijn zegekar.
Doordat diverse 'op papier' sterkere tegenstanders onderuit gingen (onder wie de huidige wereldkampioen Alexander Shvartsman), kreeg Nagel alleen maar dammers tegenover zich die hij (met een beetje geluk) zou moeten kunnen hebben!
En dat deed hij ook; in de zesde ronde kreeg Nagel wel een (op papier) sterke
opponent voorgeschoteld, maar hij hield stand; een puntendeling was het resultaat.
Toen Nagel ook in de laatste ronde zijn tegenstander verschalkte, kwam hij als eerste over de finishlijn; hij had als enige 12 punten gescoord hij 7 partijen.
 
Voorbereid . . .!

Het duurde even voordat een totaal overdonderde Sietse Nagel het allemaal
een beetje helder voor de geest kreeg; hij was de onverwachte winnaar van
het Hepie-toernooi!
Tijdens zijn goed voorbereide overwinningsspeech (hij las het voor van een
briefje! - alsof hij zijn overwinning had zien aankomen! -) bedankte de trotse
winnaar alles en iedereen; natuurlijk de organisatie en zijn tegenstanders,
maar ook zijn buurvouw, zijn 'verre' achterneef en zijn logeervriendin, die
blijkbaar allen een goede invloed op hem hebben.
Tenslotte droeg hij zijn titel op aan de, in augustus 2017, overleden
Leo van der Galiën, die het toernooi (samen met Hans van Dijk) 13 jaar
achterelkaar had georganiseerd.

Het was nog lang onrustig in Twijzelerheide . . .! 

donderdag 25 januari 2018

Dringen zich op...

Door Tjalling van den Bosch

Met enige regelmaat hoort men de frase: "De Geschiedenis herhaalt zich".
Schaaktoernooi 'De Hoogovens' wordt dit jaar (2018) voor de 80ste keer
georganiseerd.
Natuurlijk heet het tegenwoordig 'Tata Steel Chess', maar de eerste zes
decennia was het 'De Hoogovens', dus weet elke rechtgeaarde denksporter
wat je bedoelt!

Opmerkelijk . . .

Hoe stond het er in 1937 voor(?), toen het idee voor een groots schaaktoernooi
in Nederland vaste grond onder de voeten begon te krijgen; overeenkomsten
met het dammen anno 2018 dringt zich op!!

De dertiger jaren van de vorige eeuw stonden vooral in het teken van de economische crisis; met de onvrede daarover ontstonden er politieke bewegingen, die we tegenwoordig als populistisch kenmerken.
Op schaakgebied had de Nederlandse wereldkampioen (Max Euwe) zijn titel in 1937 af moeten staan aan de Rus Alexander Aljechin. Mede door het succes van Euwe in de jaren daarvoor (vooral toen hij in 1935 wereldkampioen werd, door dezelfde Aljechin in een match over 30 partijen te verslaan) waren de schaakborden en -stukken niet aan de slepen(!) én was er tijdens die hausse sprake van een overvolle wedstrijd-kalender.
Toch waren er in 1937 mensen die vonden dat er toen in Nederland ook nog een echt groot, aansprekend schaaktoernooi moest komen.

Het was in die periode (financiële depressie) niet zo makkelijk om sponsors te vinden, daarom was het schaaktoernooi in eerste instantie niet echt groot van opzet. Men vond het staalconcern 'De Hoogovens' bereid om onderdak te bieden aan het toernooi en later zou de directie zich min of meer verantwoordelijk voelen voor het evenement, waardoor er sprake was van een zekere (in eerste instantie kleine)financiële vastigheid.
Mede door de niet aflatende ijver van Euwe, om zoveel mogelijk sterke schakers naar Velsen (noord) te krijgen (waar de fabriek stond - en nog staat -; later zou het toernooi uitwijken naar Beverwijk en weer later naar de plaats waar het nu nog steeds plaatsvindt, Wijk aan Zee), groeide het toernooi langzaam meer zeker.
In de eerste oorlogsjaren (WO 2 van 1940-1945) waren er natuurlijk veel meer problemen, maar toch wist men het toernooi, ook in die donkere dagen, vrijwel altijd doorgang te laten vinden (met uitzondering van het laatste oorlogsjaar).

Ook in de jaren na de tweede wereldoorlog was het in eerste instantie moeilijk om een fatsoenlijk toernooi op poten te zetten, maar in de jaren daarna (vanwege de gestaag groeiende economische vooruitgang) ontwikkelde het toernooi zich tot wat het nu is:
Het grootste, meest aansprekende schaakevenement van de wereld!

Dammen . . . 

Het is bekend dat er lezers (m/v) zijn, die het bovenstaande wel aardig vinden, maar toch ook denken: "Dit is een dam-blog . . ."! Dat is ook zo, maar het hier boven geschetste beeld scheelt toch ook weer niet zoveel van de dam-situatie anno 2018!
In het tweede decennium van de eenentwintigste eeuw meent een viertal mannen, dat het tijd wordt voor een groot aansprekend damtoernooi in het Noorden van ons land! Meer dan een halve eeuw geleden waren er in het noorden van ons kikkerlandje mooie, grote damtoernooien, zoals o.a. het Turkstra- en Brinta-toernooi.
Het laatste grote damtoernooi (met wereldtoppers) in Noord-Nederland waren de tweejaarlijkse Seaport Masters in Delfzijl, van 2008 t.e.m 2012, maar sindsdien is het rustig op dat gebied.

Daar gaat verandering in komen als het aan Stichting Aan Zet ligt! Van 18 t.e.m. 24 juni 2018 komt er in Ens wederom een groot dam-toernooi, waarvoor de organisatie het heeft klaargespeeld dat de internationale dambond (F.M.J.D.) het per direct doteert met 3-sterren! Het verhaal omtrent 'die sterren' zal ik u besparen, maar voor wereldtoppers is het daardoor extra aantrekkelijk. Het is een 'open toernooi', dus kan iedereen er aan meedoen, van grootmeester tot en met liefhebber!

De vergelijking met 1937 (De Hoogovens) dringt zich op; hebben we ook nu niet te maken met een financiële crisis en is er wereldwijd ook geen sprake van toenemend populisme? Heeft 'onze' damwereldkampioen (Roel Boomstra) zijn titel afgelopen jaar ook niet moeten inleveren bij een Rus (Alexander Shvartsman)!
Stond het dammen het afgelopen jaar ook niet goed in de schijnwerpers?
Hebben we thans ook niet te maken met een overvolle wedstrijdagenda?
Er zijn dus ook nu mensen, die vinden dat er in Nederland wederom een groot en aansprekend damtoernooi moet komen; Open Flevoland (www.aanzetdammen.nl).
De heren van stichting Aan Zet (IJsbrand Haven, Bart Jonker, Piet Dijkstra en Joop Kip) hebben in het verleden al fantastische damevenementen op de kaart gezet; op fraaie locaties en met topbezettingen: Adel verplicht heren . . .!

Toch ook . . .

Tijdens het schrijven van dit epistel, bekruipt mij toch ook een unheimisch (om toch vooral maar een Duits woord te gebruiken) gevoel; stonden de eerste 'De Hoogovens' ook niet aan de vooravond van een wereldoorlog?!?Laten we het beste er maar van hopen . . .!

Post scriptum:
Het Tata Chess Tournament is te bezoeken tot en met aanstaande zondag (28-1-2018). Aanstaande zaterdag 27-1-2018 is het Hiepie Koelstra-Rapid-damtoernooi in Twijzelerheide (opgeven tot vrijdagmiddag 26-1-2018; via: jw.vandijk@knid.nl ).


donderdag 18 januari 2018

De last...

Door Tjalling van den Bosch

Door in december 2016 de match om de wereldtitel dammen van 
Jan Groenendijk te winnen viel er een last van de schouders van 
Roel Boomstra; hij had zijn jeugddroom uit laten komen, hij was 
wereldkampioen dammen. 
Echter, 'De last' verdween niet! 
Het dragen van de titel bleek een onaangename verrassing in petto 
te hebben voor de vaandeldrager van het Nederlandse dammen;
de last van het zijn . . .! 
Ook bij twee andere denksport-wereldkampioenen kan men
(volgens mijn bescheiden mening) spreken van hetzelfde euvel!
Schaakwereldkampioen Bobby Fisher en de wereldkampioen
dammen Jannes van der Wal. 

Leeg . . . 

De helaas veel te vroeg overleden Van der Wal voelde zich, na het
behalen van zijn meest opzienbarende zege (Sao Paulo - 1982 -),
leeg; hij wilde altijd hogerop en nu was er niets meer! 
Tijdens het beroemde (beruchte?) live-interview met Mies Bouwman 
(direct na het behalen van zijn wereldtitel) probeerde de gastvrouw
nog quasi grappig "of er niks hoger was"? 
"Nou ja" probeerde Jannes nog "het heelal of zo, maar ik weet niet uh . . .", 
waarna het publiek lachte!
Uiteindelijk raakte Van der Wal in een tijdelijke depressie en ook zijn 
onvoorwaardelijke liefde voor het edele damspel was na zijn wereldtitel
al snel tanende. 

De Amerikaanse schaakgrootmeester Bobby Fisher zag zich reeds op zeer
jonge leeftijd al als wereldkampioen schaken.
Toen hij die titel, na een match (Reykjavik - 1972) tegen de zittende
wereldkampioen (de Rus Boris Spasski), had gewonnen, ging hij zich nog
zonderlinger gedragen dan dat hij altijd al deed.
Fisher zou na 1972 nooit meer een serieuze match of toernooi spelen en
altijd waren het anderen die dat volgens hem voorkwamen, het lag nooit
aan hemzelf (externe attributie - hij zocht het niet bij zichzelf, terwijl daar
wel het probleem lag! - met ander woorden, Fisher liep vanuit geestelijk
oogpunt helemaal vast!! -). 

Tegenovergestelde . . . 

Er zijn mensen die zo ééndimensionaal zijn dat ze rustig decennialang 
altijd weer hetzelfde nastreven, maar er zijn er dus ook die altijd  
meer willen (hogerop) en die laatste groep kan het geestelijk moeilijk
krijgen wanneer het uiteindelijke doel is bereikt. 
Trouwens ook de eerste groep (de 1D) kan tegen psychische problemen
aanlopen, wanneer men het beperkte van hun streven inziet! 

Ontstaan er bij sporters (en eigenlijk ook bij andere mensen die iets 
nastreven) altijd psychische problemen als het grote doel is bereikt? 
Oh nee, zeker niet, maar sporters worden in eerste instantie door de
omgeving (denk aan ouders, trainers, coaches, fysieke en mentale
begeleiders) altijd gestimuleerd om door te gaan; voorbereid om het
grote doel te bereiken. 
Daar is niets mis mee, maar . . . meestal wordt er geen rekening 
gehouden met de dag nadat het grote doel is bereikt! 
Veel sporters verblijven, na het grote succes, eerst nog een tijdje in
een roes (huldigingen, tv-optredens en wat al niet meer), maar soms
ontdekken ze dat er door niemand rekening is gehouden met het zijn
Nu valt het de directe omgeving van de sporter niet altijd kwalijk te 
nemen; men gaat er als vanzelfsprekend vanuit dat met het bereiken 
van het grote doel, 'gouden tijden' aanbreken, vol geluk en voorspoed.
Maar ooit komt de dag dat zo'n sporter 's morgens wakker wordt, naar
zijn trofee kijkt en denkt: "Wat nu?". 
Bij de meesten is er wel een natuurlijk vervolg, maar er zijn er dus
ook die moeite hebben met het oppakken van hun leven na de
grote triomf. 
Ze vinden dat de 'buitenwereld' anders naar ze kijkt, maar zelf zitten 
ze ook in een ander denkpatroon! 

Teleurstellend . . . 

Roel Boomstra zei over zijn teleurstellend optreden in 2017 tegen 
Ernst Slagter (journalist van het Nieuwsblad van het Noorden): "Mijn 
resultaten na de WK-match waren dramatisch. Ik heb in de afgelopen 
vijf jaar niet zo slecht gedamd". 
"Ik ging experimenteren. Heel stom, want ik ben wereldkampioen 
geworden door mijn eigen spel te spelen. Mijn eigen trainingsniveau 
was ook niet op peil, dus het was sowieso onzinnig om het over een
andere boeg te gooien". 
Verder gaf Boomstra in het interview aan dat hij naast zijn studie 
natuurkunde ook nog eens 40 uur per week kwijt was aan het dammen; 
tja, dan weet iedere ervaren begeleider dat er een terugslag zit aan te
komen.  

Het is te hopen dat het Boomstra gegeven is om zijn intrinsieke vuur
en passie voor het dammen terug te krijgen; hij mag dit jaar (2018)
wederom (in een match) een gooi naar de wereldtitel doen.
Zijn opponent is de huidige wereldkampioen dammen, de Rus
Alexander Shvartsman! 

Hup Roel . . .!

 

maandag 15 januari 2018

Slow movement...

Door Tjalling van den Bosch

De vaste lezers (m/v) weten het wel, ik ben een liefhebber van 
damverhalen, maar helaas zijn de meeste damboeken overdadig 
gelardeerd met diagrammen, met bijbehorende varianten. 
Op zich zijn boeken met veel diagrammen etc. helemaal niet 
verkeerd, ook daar kan ik mij uren mee vermaken, maar dan 
moet ik mij echt 'installeren'; achter het bureau met dambord 
en schijven in de aanslag. 
Soms echter wil ik alleen maar lezen; verhalen over dammen en 
dammers (m/v). 
Helaas moet ik me vaak behelpen met 'de jongens van de andere 
kant' (schakers dus).  
Schakers als Jan Timman, Genna Sosonko en Hans Ree hebben 
schitterende verhalen geschreven over het schaken en hun 
vakbroeders (en zusters). 

Op de vingers van één hand . . . 

Ik wil dus graag damverhalen lezen en dan wel in boekvorm; zijn we 
in Friesland eindelijk van die kleitabletten af, zitten we weer met zo'n 
ding in de handen. 
Nee, boeken zijn voor mij een must; lekker bladeren en eventueel 
aantekeningen maken, dat is voor mij een ware vorm van genieten! 
Maar helaas (Oh Schmerz), is het aantal boeken met damverhalen 
op de vingers van één hand te tellen. 

Bij toeval ontdekte ik een nieuw damboek, dat volledig in mijn 
behoefte voorziet(!); de titel is: Dammers - een slow movement
Kijk, dan ben ik ook niet schijterig en koop het direct; niet eerst kijken 
of het de prijs (15 euro) wel waard is, nee, een dergelijk initiatief moet 
gewaardeerd worden. 
De auteur is Martin de Wolf; een dammer die nauw verbonden is aan 
damvereniging De Variant uit Oudenbosch (Noord-Brabant). 
Onder andere door crowdfunding werd het drukken (en het uitgeven) 
van het boek mogelijk en dat is wat mij betreft maar goed ook. 

Waarschijnlijk door de vorm van het boek (vierkant) van De Wolff, 
moest ik gelijk denken aan het schaakboek van Max Pam: De zuiverste 
liefde is die tussen een man en zijn paard. 
In het schaakboek uit 1975 staan interviews met bekende schakers, 
zoals Jan Timman, Max Euwe, Hein Donner etc.; ik heb het verslonden! 
In het boek van De Wolf echter hebben damliefhebbers het hoogste 
woord; gewone dammers, met  op één of andere manier allemaal een 
link met de damclub van de auteur. 
De één is een voormalig Olympiër(!) en de ander woont en werkt in 
Australië(!), maar ze zijn allemaal gek op het spelletje. 
Het is mooi om te lezen wat deze dammers drijft en hoe men de 
zuivere liefde voor het edele damspel verwoordt! 

Uitzonderingen . . .

In het voorwoord zet de auteur op een bijzondere manier het dammen 
anno hodie neer: "Er wonen in Nederland inmiddels meer Peruanen dan 
actieve dammers. Dat is merkwaardig, gezien het feit dat Nederland voor 
Peruaanse migranten geen logische bestemming is". 

Twee andere geportretteerden komen niet uit de schoot van de 
Oudenbosche damclub. 
Hoofdstuk 1 is gewijd aan de voormalige voorzitter van de werelddambond 
(en emeritus hoogleraar antropologie) Wouter van Beek; hij heeft o.a. laten 
optekenen: "Je kunt stellen dat je met het dammen in een andere wereld 
bent, waar tijd eindeloos is. De klok naast het bord representeert dat 
parallelle tijdverloop". 
De auteur haakt daar met zijn 'slow movement' (ondertitel van het boek)
nog even op in. 
Verder gaat Van Beek nog in op de cultuurverschillen in de damwereld en 
op de unieke Nederlandse clubcultuur. 

Het tweede hoofdstuk is tot stand gekomen na twee interviews, welke in 
totaal bijna 10 uur in beslag hebben genomen; 'slow movement' in optima 
forma concludeert de schrijver.
Het is een opzienbarend verhaal geworden. 
Het chapiter gaat over niemand minder dan Ton Sijbrands (nadere introductie 
overbodig); het is een prachtig verhaal geworden, waar met zorg aan is gewerkt. 
Zo worden de diepere achtergronden duidelijk van Sijbrands' besluit om 
eind tachtiger jaren (van de vorige eeuw) opnieuw een gooi naar de wereldtitel
te doen. 
Ook komt de 'slow movement' weer aan bod; Sijbrands ziet alle veranderingen
in het speeltempo als een aanslag op het zuivere wedstrijddammen: "Die 80' +
1' vind ik juist vreselijk. Nee, ik ben heel erg voor het oude speeltempo, gewoon
50 zetten in 2 uur. Ik had nog liever 50 zetten in 3 uur gehad". 
De schrijver kaart o.a. aan "of Sijbrands niet wat calvinistisch is?", maar daar kan
de voormalige wereldkampioen zich niet in vinden. 

Het boek waar de hele damwereld zo reikhalzend naar uitkijkt, is de autobiografie
van Sijbrands zelf. 
Persoonlijk hoopte ik op een batterij aan boeken, vanaf het prille begin van
Sijbrands' carrière tot anno hodie. 
Dat gaat er niet komen(!); de autobiografie wel, maar Sijbrands geeft in het
boek van De Wolf aan dat hij het aantal partijen voor zijn (ongetwijfeld) 
magnus opus heeft teruggeschroefd van het oorspronkelijk aantal van 2.850 naar
300. 
Zonde; en ook de daaropvolgende regel: "Twee weken geleden heb ik een selectie
gemaakt van 150. Het moet uiteindelijk wel een keer af zijn natuurlijk" stemt mij 
bepaald niet vrolijk. 

Het boek Dammers - een slow movement maakt mij juist wel blij; het boek kunt 
u bestellen via email: loup1978@hotmail.com (Martin de Wolf). 

donderdag 4 januari 2018

Moet u weten...

Door Tjalling van den Bosch

Het is bekend dat de epistels op dit blog niet alleen door dammers 
worden gelezen; toch richten we ons nu tot hen (de dammers). 
Traditioneel is de maand januari (in Friesland) elke zaterdag bezet; 
natuurlijk met de Nationale Clubcompetitie (op 6 en 20 januari) en 
op de 'andere' zaterdagen staan traditiegetrouw de volgende 
twee prachtige toernooien op het programma: 

13 januari: Sibbele Reekers damtoernooi te Woudsend. 
Opgeven bij Jan Kramer (Janenrixt12@gmail.com) of bij 
Onno Reekers (o.reekers@ziggo.nl). 
Aanvang: 10.00 uur (3 partijen - speelduur: 50 minuten p.p.p.p.). 

27 januari: Hepie Koelstra-rapid-damtoernooi te Twijzelerheide. 
(U weet wel, het toernooi waardoor u miljonair kunt worden!!).
Opgeven bij Hans van Dijk (jw.vandijk@knid.nl). 
Aanvang 10.00 uur (7 ronden - speelduur 25 minuten p.p.p.p.). 

Beide toernooien hebben de laatste jaren te maken met een
neerwaartse spiraal wat betreft het aantal deelnemers; het zou 
zonde zijn als dergelijke fantastische toernooien (met een zeer
lange historie) zouden verdwijnen! 
Dus geef u z.s.m. op; u bent in ieder geval op de hoogte. 

Drie tegen één . . . 

Doorspelen in een 'drie om één' (remisestand) is voor velen zo denigrerend, 
dat men (de speler met 'één') zich daar soms vreselijk over opwindt. 
Het vergalt hun plezier, terwijl er eigenlijk niets onreglementairs gebeurt! 
Gelukkig is er in de regelementen iets vast gelegd, waardoor men niet
eindeloos kan doorspelen. 
Sowieso staat er in het reglement: 'de vijfentwintig-zetten-regel'; "vijfentwintig 
opeenvolgende zetten alleen met dammen, zonder te hebben geslagen, is
remise". 
Deze regel is niet bij veel dammers bekend, terwijl de 'zestien-zetten-regel'
in een 'drie-om-één' wel bekend, maar het daarbij de vraag is of men wel
precies weet hoe dat zit?!?  

Laten we eens uitgaan van de volgende stand: 

Wit is aan zet en de stand is remise; zwart wil echter doorspelen!
Dus begint wit met 34-29; het duurt zes zetten voordat wit op dam komt envoordat zwart al zijn schijven tot dam heeft gekroond, zijn de zestien zetten al zo'n beetje gehaald en kan wit dus de puntendeling claimen, maar . . . ., dat is echter niet volgens de regels!
De 'zestien-zetten-regel' gaat pas in op het moment dat beide spelers een dam hebben(!), dus vanuit het bovenstaande situatie duurt het nog minimaal zes wederzijdse zetten, voordat 'de-zestien-zetten-regel' ingaat!

Inderdaad is het zo, dat de stand van bovenstaand diagram potremise is; zoals goede dammers weten, moet zwart wel de lange lijn (bilnaad) bezetten en wit
kan dan (in dit specifieke geval) de overige schijven dusdanig dwarsbomen, zodat
zwart niet in staat is om zijn andere schijven tot dam te kronen, zonder de
hoofdlijn te verlaten. 
Maar daar gaat het in dit geval niet om; het feit dat velen niet precies op de hoogte
zijn van de regelementen, that's the issue!
De 'zestien-zetten-regel' gaat pas in, nadat beide spelers minimaal één dam hebben(!)dáár gaat het over. Dat is iets dat: Moet u weten . . .

Nog een voorbeeld van de 'zestien-zetten-regel', maar dan voor de gevorderden(!):

Soms is het niet noodzakelijk dat alle schijven van de meerderheidspartij ook daadwerkelijk 
tot dam worden gekroond (een * -sterretje- achter de zwarte zetten betekent dat deze zet
verplicht is): 

1.   40-44   11-16  2.  44-49   16-11  3.  45-34   11-16*  4.  49-35    16-02*  5.  34-39   02-07*  6.  50-45   07-02*  7.  35-49    02-16*  8.  45-40  16-07*  9.  39-34   07-11* (op 7-16 volgt 49-44 +)
10.  34-01   11-02*   11.  40-34   02-16* 12.  34-29  16-02*  13. 49-35  02-11* 

Nu is er een cruciaal moment aangebroken; wit kan nu winnen door 01-07 en 29-24, 15 en een halve zet; geheel volgens de regels! Maar . . ., wit ziet de andere winst! 

14  35-44   11x50 
15  01-06   50-45 
16  06-01   45x23 en remise!! het slaan van de dam op 23 is de zeventiende zet!
Absurd natuurlijk, maar de scheidsrechter is gebonden aan de reglementen en
dient in deze situatie de remise uit te spreken!!  

Zo nauw luistert het dus; het is zeer twijfelachtig of een ieder op de hoogte is (was) vandit alles! 

Salou 2018 . . . 

Dan nog even iets anders; Nederlandse dammers die mee willen doen aan het 
(open) toernooi in Salou (van zondag 20 t.e.m. maandag 28 mei) kunnen zich 
maar het beste zo spoedig mogelijk opgeven. 
U moet weten, dat het aantal beschikbare plaatsen voor Nederlandse dammers 
op (ongeveer) 75 is gesteld. 
Het maximaal aantal deelnemers aan het toernooi aan de Spaanse Gouden Kust 
(Costa Dorada in het Spaans; voor de zekerheid, in het Catalaans: Costa Daurada)
is inderdaad nog steeds 150, maar de organisatie stelt ook 75 deelnemers uit het 
buitenland in staat om mee te doen. 
De buitenlandse dammers hebben vaak wat meer tijd nodig (voordat ze definitief kunnen zeggen of ze meedoen) vanwege visum-perikelen en eventuele toestemming van hun nationale dambond.
Dat is de reden dat zij nog niet op de deelnemerslijst staan, maar er is dus wel plaats voor hen gereserveerd! 
Zo, nu bent u weer op de hoogte: Kennis (iets weten) geeft macht; kennissen hebben (op de juiste plaats) is vaak machtiger, maar dat is weer een heel ander chapiter!